In de tachtiger jaren werd bij mij het idee geboren om ook eens op vakantie te gaan net zoals vele Turkse families elke zomer deden. Met de hele familie in een busje, met op het dak een berg goederen en dan duizenden kilometers rijden naar hun vaderland. Ik had juist een jaar de Turkse taal gestudeerd, daarom wilde ik mij eens helemaal inleven in de Turkse taal en cultuur. Ik kreeg mijn toenmalige, inmiddels overleden vrouw Lenie zo gek, om dit avontuur met mij aan te gaan. Niet met een busje, maar met de caravan. Naar dat, toen nog voor veel mensen, onbekende land.
Ik hield reis een dagboek bij en maakte onderweg dia's, die ik inmiddels gedigitaliseerd heb. Door ze te projecteren en dan te fotograferen met een digitale camera. Scannen duurt te lang en de aanschaf van een diascanner voor mijn dia's vind ik zonde van het geld.

Hieronder volgt het verslag:


Reisduur:  Van 30 augustus 1990 tot 25 september 1990.
Auto:           MAZDA 626 2 liter benzine. Bouwjaar 1983 KM.stand 143.000 KM
.
Caravan:
    Chateau, type 350, de luxe, bouwjaar 1977.

Planning en uiteindelijke rit:
                               Totaal gereden:
30-8     Enschede      -       Münster (DL)                           65 km.
            Münster         -      Kassel (DL)                           270 km.
            Kassel           -      Würzburg (DL)                       475 km.
31-8     Würzburg      -       Passau (DL)                           780 km.
            Passau          -       Windisch Garten (Oost)          950 km.
            Windisch Garten -  Graz (Oost)                         1085 km.
            Graz              -       Zagreb (Yug.)                      1265 km.
1-9       Zagreb          -        Slavonski Brod (Yug.)          1448 km.
            Sl. Brod.        -       Belgrado (Yug.)                   1648 km.
            Belgrado       -        Nis(Yug)                              1882 km.
2-9       Nis                -       Plovdiv(Bul)                         2177 km.
            Plovdiv          -       Edirne (TR)                          2349 km.
3-9       Edirne           -       Istanbul(TR)                          2600 km.
5-9       Istanbul         -       Bursa(TR)                             2784 km.
6-9       Bursa            -       Afyon(TR)                             3053 km.
            Afyon             -      Pamukale(TR)                       3283 km.
9-9       Pamukale      -       Kusadasi(TR)                         3475 km. (verste punt)
12-9     Kusadasi       -       Izmir(TR)                               3569 km.
13-9     Izmir               -     Burhaniye(TR)                        3774 km.
15-9     Burhaniye      -      Ipsala(GR)                               3940 km.
16-9     Ipsala             -      Kavala(GR)                             4160 km.
18-9     Kavala            -     Gevgelija(Yu) (Mac)                4396 km.
            Gevgelija        -     Skopje(Yug) (Kos)                   4568 km.
19-9     Skopje            -     Nis(Yug)                                  4773 km.
            Nis                  -    Belgrado(Yug)                         5209 km.
20-9     Belgrado         -     Szgeged(Hong)                          ?
23-9     Szgeged         -      Komarom(Hong)                         ?
25-9     Komarom  via Oostenrijk weer naar huis eindstand: 7600 km.  

Aantal liters brandstof: 889 liter.
Telefoonkosten:     ong. 100 gulden =45 Euro.

Totale kosten voor de hele reis, all. incl. 2700,00 gulden = ong €1300,--

Donderdag 30 augustus 1990:

De planning was om omstreeks 15.00 uur, van huis te vertrekken, maar we waren om 12.10 uur, startklaar. Na afscheid te hebben genomen (Judith telefonisch op woensdagmiddag en Marcel 's morgens) van de buurtjes, zijn we vertrokken. Eerst nog getankt in Alstätte en de banden nagekeken, daarna verder gereden via Ahaus, Coesfeld, Münster. Op een parkeerplaats richting Dordtmund de wielbouten van de caravan nagetrokken. Dat was ik (Gejo) vergeten, doorgereden met een westenwind in de rug. Op een parkeerplaats een patatje gegeten bij Mc. Donald. De hele weg regen en onweer.
Om 21.00 uur gestopt bij het enige tankstation tussen Nürnberg en Regensburg. Momenteel is het droog, geen wind en een temp. van 19 gr.
N.B. Toen wij het lampje van 12 volt in de caravan aan wilden doen, stonden wij voor onze eerste vuurdoop. Het brandde niet. Kastjes leeggehaald, met een zaklantaarn bijschijnen (het was al donker) bleek dat er een draadje in een kroonsteentje verroest was. Na reparatie was alles weer in orde. De gereden afstand is 634 km.
Op de parkeerplaats, die in de richting van Oostenrijk, Hongarije voert, staan behalve meer dan 100 vrachtwagens ook wel 6 caravans, met vooral "oudere" mensen.


Vrijdag 31 augustus:
Om 07.20 uur vertrokken en gereden tot aan de Rastplatz Donauthal en daar getankt. Temp. bij vertrek 16 gr.en om 09.30 uur al 22 gr. 800 km. gereden.
Om 11.50 uur in de Oostenrijkse Alpen gestopt bij Windischgasten. Kilometerstand 996 km. Het is inmiddels korte broekenweer bij 29 gr. De voorspellingen voor Oostenrijk zijn morgen regen. Op een bank aten wij een "cup of soup".



Toen wij bij de grens in Spielfeld naar Yugoslavie aankwamen, stonden wij een uur in de fille bij een temp. van 32 gr. Nadat wij de grens over waren, besloten wij op een camping in Ptuj te overnachten. We kwamen daar om 16.30 uur aan bij een kilometerstand van 1226 km.

Zaterdag 1 september:
Het is 20.00 uur, 26 gr. windstil en het was een lange warme dag. (temp. tot max. 38 gr.) Gereden tot kilometerstand 1970.
We zijn om 07.00 uur uit Ptuj vertrokken en reden direct verkeerd. We volgden het bordje richting Zagreb, dat nog ong. 70 kilometer was. We kwamen op een andere weg, met uiteindelijk een bordje "Zagreb 125 km".
Via kleine weggetjes en met behulp van twee  vrouwtjes in een Zastava voor ons uit scheurden in de goede richting, kwamen we uiteindelijk weer op de goede weg (ong. 40 km omgereden).
Bij Zagreb kwamen wij op de autoweg in de richting van Belgrado. Tot Slavonski Brod hadden wij autoweg, waarna een stuk tweebaans volgde van ong. 150 km, van bedenkelijke kwaliteit. Inhaalmanouvres onvoorspel(stel)baar.
Een slapende Ween (iemand uit Wenen) die bijna een ongeluk veroorzaakte. Op het laatste stuk autoweg voor Belgrado was een man met z'n auto op de geleiders gereden tussen de twee tolhuisjes. Hij kon kennelijk niet kiezen welke hij nemen zou. Met z'n vrouw was het waarschijnlijk niet zo goed, want er hing een deken over de voorruit.
Een eind verderop lag een Golfje op het dak naast de autoweg. Spullen die in de auto waren geweest, lagen nu her en der verspreid. Een eind voorbij Belgrado was een vrachtauto, geladen met hout, over de kop gegaan. Dit was kennelijk net gebeurd, want men was bezig de chauffeur er uit te halen. Om 17.30 uur waren we op de camping in Nis. Deze ligt 30 km. voor de plaats zelf. Lekker uit eten geweest. Twee maal mixgrill, 2 bier en een sinas voor 45 gulden (ong.20 Euro)
Gebeld met de jongens. Alles was goed met hen.
Op de camping lopen zwerfhonden. Je moet alles goed in de gaten houden, want ze stelen alles. Ze zijn "hondsbrutaal".

  
De autoput door Belgrado                                             De camping voor 30 km voor Nis


Zondag, 2 september:
Om 06.00 uur opgestaan. Temp. 18,6 gr. Heldere hemel, windstil. Geen douw. Vertrokken met de bedoeling om vandaag Turkije te bereiken. Via een vrij heuvelachtig landschap, naar een rotspartij met vele kleine tunneltjes, in de richting van Bulgarije. Hoe dichter we bij de Bulgaarse grens kwamen, des te slechter werd de weg en hoe meer z.g. garages. Gekomen bij de...(sorry, we worden lek gestoken door muggen. Ik sloeg er zojuist twee in één klap dood. Ik ga verder....Na even gestopt te zijn en een cox-appel genuttigd te hebben gaat het weer.....                      In ieder geval aan de Bulgaarse grens gaat het nog wel wat anders dan dat wij gewend zijn.
Terwijl wij staan te wachten, loopt de "chef" tussen de rijen auto's door en zoekt voornamelijk Duitse auto's uit, die de kofferbak moeten openen en alles uit moeten pakken. Diezelfde man komt ook bij ons "Alles gut?" vraagt hij. "Ja alles sehr gut" antwoordden wij. Hierna vervolgde de chef tevreden zijn weg, op zoek naar andere slachtoffers. Bij de pascontrole werden onze passen ingenomen en mij te verstaan gegeven dat ik eerst Bulgaars geld moest halen en dat wij dan onze paspoorten terug zou krijgen. Bij het wisselkantoortje moesten wij per persoon voor 25 gulden Bulgaars geld wisselen. We hadden kort tevoren in Yugoslavie net getankt en wilden dit niet in Bulgarije doen. 


De weg van Nis naar de Bulgaarse grens.


Dan toch maar voor de 50 gulden aan Leva´s uitgeven aan benzine in Bulgarije. Wat moet je er anders mee. We kregen de paspoorten terug, maar 20 meter verderop stond een kartonnen bord met  "gebühr 20 D.mark". De jongeman vroeg in het engels of wij Nederlandse paspoorten hadden. Toen wij dit bevestigden, zei hij: "Have a good time!" Wij konden doorrijden zonder iets te betalen.
Op onze reis door Bulgarije, dat kwa natuur mooi was en waarvan de wegen mooi, maar compleet uitgestorven waren, kwamen wij tankstations tegen (wel 3), die gesloten waren, omdat de benzine was uitverkocht. OP diezelfde plaatsen zitten mannen met jerrycanns die benzine willen verkopen. 20 liter voor 40 Mark. Dit hebben wij maar niet gedaan. Ik een plaats, 30 km voor de Turkse grens, stond een man bij een bezinepomp, zonder klanten. Hij verkocht inderdaad mijn brandstof, superbenzine, maar we moesten met dollars of marken betalen. Met Bulgaars geld moest wij naar een ander tankstation 7 kilometer verderop. Daar bleek een dusdanige rij Bulgaarse auto's te staan, dat wij van tanken maar afzagen. Volgens onze inschattingen zou je een dag moeten wachten en hopen dat de benzine voordien niet op was.


Transitroute door Bulgarije.


Toen hebben wij op een parkeerplaats perzikken gekocht. Die mensen wilden alleen marken of dollars, of sigaren. Ik hield ze een trommel snoepjes voor. Snel moest ik het deksel er weer opdoen, anders was ie leeg geweest. Toen wij in Turkije aankwamen, hadden we "bijna" al het Bulgaarse geld nog.
De grensovergang bij Edirne moet je in zes fasen nemen. De eerste stuurt je door. De tweede controleert en stempelt de paspoorten. De derde moet het papiertje hebben, dat als bewijs dient dat je Bulgaars geld hebt gekocht. De vierde is de eerste Turkse controle op de paspoorten. Bij de vijfde werd het kenteken opgeschreven van de auto en caravan. De zesde weer één of andere moeilijke controle. Waarvoor weten we nog niet. Natuurlijk genoeg tijd om te kijken hoe douanemensen met sloffen sigaretten of bankbiljetten werden omgekocht, voor een vlottere afwerking (Turkse zijde)
We staan op dit moment op het "Mocamp Karahman te Edirne (Turkije) als enige toeristen, voor 15 mark voor de nacht. Het is 19.00 uur, temp. 26 gr. De hele dag was het ruim boven de 30 graden.
Een gesprek gehad met een student/ober. Ik een beetje in het turks en Lenie in het engels. Ik moet zeggen "erg vriendelijke mensen,"

 
Nadat wij een shoarmaburger, aardappelen en slaboontjes (van huis meegenomen) hadden gegeten, zijn we nog even naar voren gelopen om een beetje rond te kijken. Terstond werden wij uitgenodigd voor een drankje. Lenie een limo en ik een EFES-bier. Dat smaakte goed. Daarna moesten wij thee drinken en werden wij even later, buiten de zaak, voorgesteld aan twee politiemensen. De eigenaar had van mij inmiddels vernomen dat ik bij de politie ben. Later liep die jongen, die Orhan heet, met ons mee tot aan de caravan, waar hij van ons een Grolsch (de laatste) heeft gedronken. Nadat hij weg was gegaan, kwam hij later nog weer terug met stukken meloen. Daarna gingen we slapen. Het waaide iets. De muggen kregen geen kans omdat wij die nacht onder een klamboe sliepen.

Maandag, 3 september:
Om 07.00 uur opgestaan. Beschuit gegeten (Wij hadden geen brood meer) Het weer begon vanmorgen met een waterig zonnetje, bij 18 gr.
Nadat wij ons reisklaar gemaakt hadden en ik (Gejo) de poort van de camping open wilde doen, kreeg ik van de vergrendelschuif een knijpblaar. Hierna kwamen een viertal Turken, onder wie een klein jongetje, genaamd Ramazan en Orhan en gingen zich bezig houden met het schoonmaken van de auto en caravan. Die werd geheel in het sop gezet. (Zie de foto hierboven) Hierna namen wij afscheid en kregen van Orhan nog een vers brood mee voor onderweg. Tegen 08.00 uur reden we dan richting Istanbul.
De weg naar Istanbul is een nagenoeg rechte weg, die over heuvels leidt. Soms kun je de weg wel over een afstand van 15 kilometer overzien. Naast de weg tientallen kraampjes waar o.a. veel meloenen te koop werden aangeboden. Verder ook veel houtsnijwerk. Verder zigeuners in hun houten karren, herders met geiten. Wat opvalt, dat er veel tankstations zijn. Even iets anders dan in Bulgarije. De prijs van een liter benizine is 20.000 T.Lira = ong. F. 1,50 = (ong. € 0,70.)
Hoe dichter we bij Istanbul kwamen, des te drukker werd het. Toen wij in Bakirkoy naar onze camping zochten, kwamen we met de auto en caravan in de puinhopen van Istanbul, tussen de dolmus (kleine busjes, die overal stoppen en al claxonerend weer vertrekken. Onderweg een paar keer in mijn beste turks gevraagd. Maar steeds werden wij een andere kant opgestuurd. Na ongeveer 45 minuten zo te hebben rondgereden, besloten we maar weer de autoweg op te gaan en reden terug in de richting van Edirne. Bij de volgende afslag gingen we er weer af. Het was onze bedoeling bij de zee te komen (Zee van Marmara). Nabij de volgende afslag kwam een taxichauffeur naast ons rijden en vroeg of er problemen waren. Nadat wij hem hadden uitgelegd dat wij een camping zochten, zei hij dat wij hem maar moesten volgen. Na ongeveer 500 meter stonden we voor een camping, die voornamelijk bezet wordt (bezettingsgraad 25%) uit campers en busjes, alsmede Judithtentjes (verm. Interrailers) De camping ligt aan zee. Totaal gereden kilometers: 2767 km.


 

De Atakoy-camping. Koy betkent dorp, maar dit is wel een dorp met een miljoen inwoners.

Zojuist zijn we nog wat wezen lopen: Van de kwaliteit van het zeewater ter plaatse is maar één beoordeling mogelijk, namelijk deze: "We hebben nog nooit zo'n smerige zee gezien. Het stinkt naar riool. Dat is dan ook geen wonder, want bij even zoeken treffen we 100 meter van de camping een open riool aan, die al zijn bagger van het miljoenendorp vrijelijk in zee loost. Logisch dat hier niemand zwemt.

Tegen de avond nog een ommetje gemaakt door de, achter de camping gelegen, woonwijk. Alhoewel Lenie een normaal jurkje aan had, vonden de meeste Turkse mannen toch dat zij mooie benen had, want ze bleven die bestuderen. Daarna hebben we gegeten in Lokantie MM. In een zaal, waar volgens onze berekeningen ong. 1500 mensen in konden eten, zaten 4 personen, ons meegerekend. Om ons heen liepen een 8-tal obers. We hebben mixed-grill, brood en salade gehad. Het was best lekker.
Daarna de wereldomroep geluisterd en naar "oma" Alberts gebeld. Lenie is bezig kaarten te schrijven.
Tegen de avond begon er bewoling op te komen en het waait nu. Heel rare wind. Je hoort hem aankomen. Het is niet koud. Half acht Nederlandse tijd 22,5 gr.


Dinsdag 4 september:
Het is bewolkt. 20,2 graden. Afgelopen nacht heeft het ontzettend geregend en geonweerd. Vandaag gaan we naar Istanbul, om die stad te bekijken. We willen met een taxi gaan.
Het is inmiddels 19.30 uur, 19,7 graden. We zijn Istanbul ingeweest. In de loop van de dag werd het weer, dat bewolkt was begonnen steeds beter.
We vroegen aan een taxichauffeur of hij ons naar het centrum kon brengen. Hij wilde dit doen voor 30.000 T.lira. Bij de receptie van de camping hadden wij voordien gehoord dat dit ook voor 15.000 Tl. zou kunnen. Toen wij dit tegen de chauffeur zeiden, ging hij even in de auto zitten en reed vervolgens weg. Hierna hielden wij een taxi aan. De chauffeur stelde zelf voor om ons voor 15.000 Tl. naar het centrum te brengen.
De rit ging alsof wij in een achtbaar zaten. Lenie kon de kilometerteller zien en de snelheid varieerde van 80- tot 100 kilometer. Ik zat voorin en hield mij tijdens de rit meer bezig met het bepalen van de afstanden tot de auto's die voor ons reden. Niet te geloven zo dicht, soms 2 meter tot de bumper van de auto voor ons, bij een kletsnatte weg. Toen we uitstapten, stonden we nog even na te trillen.
Omdat we heelhuids aangekomen waren, gaf ik de chauffeur 1000 Tl. fooi.


Links: De weg langs de camping Midden: Aankomst centrum Rechts: Chaos


We werden afgezet op de Sahit Florya, nabij de wijk Kumkapi. Toen wij het eerste straatje inliepen, wisten we niet wat we zagen. Terrasjes werden net buiten gereed gemaakt, karretjes met gepofte mais, kleine grilletjes waar vlees op lag. Mannen met stapels kleding op hun nek. De wijk Kumkapi is een soort volsbuurt met allerlei winkeltjes, door elkaar. Döner kebab zaakjes, groeten- en kledingzaakjes, schoenenfabriekjes en kleine confecties.
 
Toen wij een heel oud straatje inliepen met oude vervallen houten huisjes, maakte ik tegen een man, die voor de ingang van een metaalbedrijfje stond, in het turks de opmerking over de lief spelende kinderen voor zijn deur. Hierna werden Lenie en ik in zijn zaak uitgenodigd voor een kopje thee. Dit aanvaarden wij en gingen naar zijn kantoortje 2 X 2,5 meter. Daar dronken wij een glaasje thee en babbelden wat.
De man kon voornamelijk turks. De man vond het geweldig dat hij eens met een toerist kon praten en nog wel in zijn eigen taal. Hij produceerde handgamaakte pedules (weegschalen). Hij vroeg wat voor werk ik deed. Nadat ik hem had medegedeeld dat ik bij de politie werkte.

Nu was hij kennelijk helemaal in zijn nopjes. Hij gaf ons zijn visitekaartje en toen wij buiten kwamen, riep hij direct tot zijn buren, dat hij zojuist een politieman uit Holland op bezoek had gehad. Een Turkse politieman, bewapend met een pistoolmitrailleur, bekeek de zaak met argusogen. Dit alles speelde zich af in de wijk Kücük Pazar. Hetgeen zoiets betekent als " Kleine Markt".
Dit is dan ook een wijk met allerlei soorten bedrijven, zoals bezemmakerijen, houtbewerking en dit alles afgewisseld door Dönerkebabzaakjes. Op elk plekje dat nog vrij is, zit of staat wel iemand iets te doen of te verkopen zoals maiskolven, aanstekers, kraaltjes, of service als schoenenpoetsen.

 
Ook heerst er hier in Istanbul, net als overal in de wereld armoede en zijn er mensen die letterlijk tussen de wal en het schip zijn gevallen.

In de Büyük Kapali Carsi (Grote overdekte markt) treffen we een doolhof aan kleine steegjes aan, geheel gevuld met winkels in leder, goud, sieraden:
 

Hierna zij we de Karaköy Köprüsü (vertaald: Zwarte dorps brug) overgestoken om vanaf de brug een paar foto's te maken van de Moskee Yeni Camii. (Nieuwe Moskee). Vervolgens liepen wij richting een toren aan de andere zijde van de oever. Na het betalen van entreegelden, konden we met een lift naar boven. Dat was dan weer een meevaller. Vanaf die toren hadden we een prachtig gezicht over de Bosporus, over de bruggen en een gedeelte van het Aziatisch Turkije.
 
Vervolgens aten we in een klein restaurantje een "siskebab". Lenie een limo, dan een koffie. Ik twee EFES-bier.
Na de maaltijd vertrokken we richting de Aya Sofia. Deze, van oorsprong Orthodoxe kerk, werd omgebouwd tot moskee, maar nu is men bezig de oude staat te herstellen.
Men is bezig de stucadoor van de muren te verwijderen. Prachtige mozaikafbeeldingen, kwamen daarbij tevoorschijn o.a. van Maria en het kindje Jezus.
Verder heeft in deze kerk het verval behoorlijk toegeslagen. Aan de buitenzijde zie je ook duidelijk dat de marinetten die het geheel tot een moskee moesten maken, veel later gebouwd zijn.

http://de.wikipedia.org/wiki/Hagia_Sophia


 

Hierna zijn we naar de "Blauwe Moskee" gegaan, genaamd de Sultan Ahmed.Deze is nog volop in gebruik. Er waren mensen aan het bidden. Wij mochten er niet op onze schoenen in. Deze moskee ziet er van binnen prachtig uit.
 
http://nl.wikipedia.org/wiki/Sultan_Ahmetmoskee

Er hangen daar zoveel lampen aan lange draden, dat een foto van het plafond allemaal vertikale lijnen geeft.
Lopend over de drijfbrug, heb je grote moeite om daar over te komen, zonder in een restaurant te verdwijnen. Niet dat dat eigen wil is. Je wordt als het ware naar binnen geduwd.
Eén van de eigenaren gaf een kaart, waarop de plek waar hij zat, met een pijl werd aangeduid. Overigens is het water onder de brug één grote rioolput. Het water ziet gewoon zwart. Desondanks zijn ze daar aan het vissen en worden die ook daadwerkelijk gevangen.

...
Vlak voor we bij de weg kwamen, met behoorlijk zware benen van het gezwalk, we dachten zo ongeveer 10 kilometer gelopen te hebben, kwamen we door een klein straatje met een 7-tal spelende kinderen. Een opa en een moeder op de stoep. De kinderen vroegen of ik een foto van hen wilde maken. Dit deed ik. De kinderen verzochten een foto op te sturen. Ik heb toegezegd een vijftal foto's op te sturen.

Laat in de middag, liepen we, met zwaar vermoeide voeten, via de wijk Carsikapi, terug naar het punt waar we begonnen zijn. De stad is zo groot en uitgebreid. Ik denk dat we minstens 10 kilometer hebben gelopen.
Nog iets voor de automonteurs. Achter het station bevindt zich een heel wijkje, bestaande uit auto revisiebedrijfjes, zaken met oude- en nieuwe autoonderdelen. Onvoorstelbaar. Volgens mij kon je van alle onderdelen, die je daar kunt kopen, een hele auto in elkaar zetten.
Alleen Lenie vond het daar niet zo leuk. Kennelijk kwamen daar nooit vrouwen. Alle mannen hadden aandacht voor haar en vergaten te werken of te verkopen.

 

Woensdag, 5 september:
Alweer tijd om te vertrekken. Toch een krap schema. Maar één dagje Istanbul geeft een goede indruk, van deze, in de zomermaanden uit meer dan 10 miljoenen inwoners bestaande stad, op de grens van twee werelddelen.
We vertrokken om 07.30 uur vanaf de camping Atakoy. Dit was gelijk met de spits. Op een autoweg met drie rijbanen, reden we in vijf rijen dik, in de richting van de hangbrug, die de toegang verschaft tot Azie. Een aantal kilometers voor de brug, zijn ineens alle auto's weer verdwenen. Niemand wil de brug over en hebben kennelijk aan deze zijde hun werkplek.



De hele kust van Istanbul tot Izmit (Meest oostelijke stad aan de zee van Marmara) zit vol met industrie. Scheepswerven etc. http://de.wikipedia.org/wiki/Izmit

Na Izmit reden we weer in westelijke richting, langs de zuiskust van de Zee van Marmara. Dit zag er heel anders uit. Links de groene bergen, rechts de zee. Bij een klein "restaurantje" hebben we een glaasje thee gedronken. Dit kostte ons 60 cent (ong. € 0,25) We gaven 75 cent. Ze waren dolgelukkig.


Je kon nu ook zien dat er niet zo vaak caravans deze kant opkomen, wand er werd regelmatig, door kinderen, naar ons gezwaaid. Via een zeer bergachtig gebied

waar in de lager gelegen gedeelten, tegen de berghellingen, olijven en vijgen werden verbouwd, die dan aan de weg te koop werden aangeboden.
Ongeveer 10 km. voor de stad Bursa kwamen we op een camping aan. Het is nu 13.00 uur, 28,6 graden, stralend weer en verder geen problemen.
Vanmiddag willen we naar Bursa rijden om deze stad te bekijken.....Onderweg besloten we om de berg Ulu Dag op te rijden.
http://de.wikipedia.org/wiki/Uluda%C4%9F
Dit was volgens ons 20 km rijden. Toen wij via vele S-bochten dachten dat we boven waren, bleek dat we nog 11 km te gaan hadden en wij op dat moment op een hoogte zaten van 1500 meter. De berg zelf is 2543 meter hoog. Tevens moest 6000 Lira betaald worden om verder te mogen rijden.
Hadden wij dit maar nooit gedaan, want wij dachten dat de auto uit elkaar trilde, zo slecht was die weg, die bestond uit z.g. kinderkopjes, maar wel zo gelegd, dat elk kopje een ware hindernis betekende.
Boven gekomen, bleek dat het daar nagenoeg uitgestorven was. Een gebied t.b.v. de wintersport, compleet met een nu leegstaand vakantiedorp.


De Ulu Dag bij de stad Bursa:
Na dezelfde weg terug gereden te hebben, kwamen we op een andere kruising richting Bursa, als die waar wij vandaan waren gekomen. Op die weg heb ik een paar foto's gemaakt van deze stad. http://de.wikipedia.org/wiki/Bursa
We dachten dat deze stad zo'n 100.000 inwoners had. Maar dat blijken er 600.000 te zijn (Dit was in 1990. In 2007 waren dit er al 1,4 miljoen!)
Vind je het gek dat we in deze stad verdwaalden? Met de auto, in uiteindelijk zulke kleine straatjes, zoals wij die in Istanbul hadden gezien.
Uiteindelijk kwamen we toch weer bij onze camping. Daar hebben we bij een supermarkt aan de hoofdstraat wat boodschappen gedaan. We moesten via deze weg lopen. Lenie had haar "overalletje" aan. Zij voelde zich daarin niet prettig, want de toch al veelvuldig gehoorde claxon ging nog vaker.


Vervolg....