Last update: 22-02-2012

"Ceasar"
Op Ceasar hierboven is de link naar mijn you tubekanaal
Bij een embeded link op mijn site, wat eenvoudiger zou zijn, schakelt You Tube het geluid af, hetgeen afbreuk doet aan de hele inhoud van de film.
Dan kunt u ook eens op mijn You Tubekanaal kijken. Ik heet u daar van harte welkom.


Even voorstellen: Mijn naam is Ceasar. Ik ben geboren op 10 februari 1998, in het Twentse Langeveen, als een West Highland Terrier. Naar ik meen had ik drie zusjes en twee broertjes. Wat er van hen terecht is gekomen, weet ik niet. Ik was zes weken oud toen mijn baas en bazin mij afhaalden. In het begin vond ik dat beslist niet leuk en de eerste nachten voelde ik mij ontzettend alleen. Gelukkig kwam mijn bazin mij troosten en na een paar nachten begon ik mij thuis te voelen in mijn nieuwe omgeving.Van die tijd zijn er nog wel foto's van mij, maar die moet mijn baas eerst digitaliseren.

Van mijn baas leerde ik behalve pootjes geven en alleen wat eten als mijn baas zei: "Voor Ceasar", nog meer trukjes.
 
Wat ik het leukst vond dat mijn baas mij geleerd heeft, is muizen vangen, alsmede konijnen en katten jagen. In totaal heb ik in mijn leven drie muizen gevangen.


Ceasar op zoek naar muizen

 Konijnen jaagde ik de eerste jaren van mijn leven, maar toen ik zag dat ik geen kans had om ze te vangen, verging mij de lol.


Ceasar op z´n post voor overstekende katten.

De katten blijven tot op de dag van vandaag mijn grootste hobby, alleen kwam ik de laatste jaren ook katten tegen, die niet bang waren en bij benadering begonnen te sissen. Een paar keer viel zo´n kat mij aan. Ik voel nog de nagels. Dus je moet enorm oppassen welke kat je bejaagt. Het is en blijft link werk.

In Vir zijn er niet zoveel muizen en daar vond ik een nieuwe sport. Krabben vangen. In het begin ging het moeilijk, maar al gauw wist ik hoe het moest. Ik heb daarbij wel de hulp van mijn baasjes nodig. Wanneer ik er één gelokaliseerd heb, moet dan meestal een vrij zware steen verplaatst worden. Ik moet, op dat moment, dan wel snel zijn, want meestal zit de krab dan al weer onder een andere steen.


Trouwens zwemmen doe ik ook graag. Dat heb ik geleerd van mijn oude makker Youri, een Golden Retriever in Enschede.

Ik moet de kinderen dan wel uit de buurt blijven, want daar ben ik niet zo kapot van. Dat heeft te maken met vroeger, maar daar praat ik nu niet meer over.

In Nederland heb ik een vriendinnetje. Ze is veel jonger dan ik, maar dat maakt tegenwoordig niets meer uit. Haar naam is Daisy. Ze is al een keer bij mij op vakantie geweest.

Daisy houdt niet van TV kijken, maar ik wel. Vooral dierenprogramma´s zijn bij mij favoriet.

Trouwens op het eiland is nog een vriend. Hij is ook veel jonger maar tevens veel groter. Wat voor ras het is weet ik niet. Maar ik moet zeggen dat ik hem wel de baas bleef. Een paar keer flink blaffen en daar schrok hij dan behoorlijk van. Kun je nagaan hoe dom hij eigenlijk is. Hij hoeft mij maar één keer te bijten en ik ben er geweest. Hij is nu ergens anders aan het werk geloof ik. Hij zit in de bewakingsdienst. Zijn naam is Sokkol. We konden het samen goed vinden.


En wat dacht je van dit simultaanplassen.

Als je me vraagt wat ik liever heb, zomer of winter, dan geef ik toch de voorkeur aan de winter. Dan begin ik pas echt te leven....



Nou mensen. Zie een hond en ook anderen dieren niet als dingen maar als levende wezens, die net zoals mensen een plaatsje op deze aarde verdiend hebben.
Ik kan in ieder geval zeggen dat ik het geluk aan mijn zijde heb met mijn baasjes.......


Alhoewel zij soms toch heel rare dingen doen, zoals zeilen en ik moet dan mee. Ik heb wel een plekje in de kajuit gevonden. Hopenlijk gebeuren er geen rare dingen.

Of nog iets anders: "Ik hou ervan af en toe in de rode kleigrond te spartelen en wordt dan helemaal rood." Als mijn vrouwtje dan zegt:"Onder de douche!!!".Dan weet ik nu wel wat ze bedoelt en ga er vanzelf in, want tegenspraak wordt niet geduld.

Nou ja, ziet er dan ook wel weer netjes uit.
Aan het strand heeft mijn baasje vaak oog voor andere dingen dan ik.


Zo kreeg ik van de ober

een bot van een T-bonesteak.Voor kenners is dat een cullinair hoogstandje.
Alleen kreeg ik er later wel behoorlijk buikpijn van.


OP het eiland Vir ontmoette ik twee Duitse Westie's.Taalproblemen? Nee hoor! We hebben af en toe een kort praatje gehouden, meer ook niet. Eigenlijk zijn die honden allemaal indringers in mijn territorium. Wie ik ben? Die met de rode halsband.

Dan maar weer eens zwemmen als het erg heet is. En dan was er ook nog zo'n hond uit Rotterdam: Istra heet ie of zo. Ik kon er niet zo mee spelen. Hij was mij te gehoorzaam tegenover zijn baas. Ik grom nogal eens terug, om te laten zien dat ik ook nog wat te vertellen heb.

Bo, die, bruin/ witte op de foto, ken ik al langer en mag van mij blijven. Ik heb geen last van hem. Ik heb hem dit jaar ook niet veel gezien, omdat ik zelf vaak onderweg was.
En dan kom je eindelijk thuis in St. Johann, moet je eerst je sporen weer verdienen door ieder strohalmpje dat anders ruikt van jou geur te voorzien, en dan komen er ook nog eens twee halfzusters van jou op bezoek.


Dit zijn Romy en Misty.(Op de foto, die het dichtst met hun neuzen bij het voer zitten) Romy is doof, daar hoef ik gelukkig niet mee te communiceren, maar één keer had ze me toch te pakken, toen ze me van achteren niet voelde aankomen. Er onstond een hevig gevecht, later alleen tussen die twee zussen. Wanneer zij er waren, zocht ik maar een rustig hoekje op. Ik ben per slot ook niet meer de jongste.

Nee, geef me dan m'n beest maar. Daar kan ik het best mee spelen.
Dit was het dan weer luitjes.Tot de volgende keer. Groeten vanaf Vir november 2009.
Mijn baas heeft de informatie over mij de laatste jaren wat verslatert, maar heeft het door het filmpje op You Tube weer goed gemaakt.
Ik zal u vertellen hoe het mij de laatste jaren zo vanaf medio 2011 vergaan is:

Vanaf de zomer van 2011, kreeg ik toch wel het gevoel dat ik ouder begon te worden. Na een slaapje waren m´n spieren tamelijk stijf en moest ik langzaam in beweging komen. Eén uitzondering was er: Zodra een kat in mijn omgeving kwam, vergat ik alles en voelde me weer 3 jaar oud.
Een slaapje op het gras deed me altijd goed:


Maar hoorde ik mijn vrouwtje of baasje, was ik vol aandacht wat er zou gaan gebeuren.

Liggend op de parkeerplaats voor het huis was het toch wel oppassen. Ik ben niet zo groot en gemakkelijk door een auto te overzien.

De laatste winter. Het was 14 december 2011. Lekker nog even met het vrouwtje wandelen. We gingen al niet zo ver meer, omdat ik al snel moe werd. Ik wil het niet laten merken en ging om dit te verbloemen, meer snuffelen. Maar ze had het volgens mij wel in de gaten.

´s Avonds gezellig TV-kijken. Vooral reclame en natuurfilms vond ik geweldig en als er een hond voorbij kwam, besprong ik hem. Maar ook hier merkte ik dat ik door deze acties snel buiten adem geraakte.

Ik had een pracht plekje op de bank op mijn eigen kussentje. Ik sprong vroeger zelf met gemak op de bank, maar dat lukte de laatste tijd ook niet zo goed meer. Maar mijn baasjes hielpen graag een handje.

De winter dit jaar was koud. ´s avonds soms - 20 graden. Ik kon de kou ook voelen en bleef uit mij zelf niet zo lang meer buiten.
Zaterdag 12 februari 2012 was ik ook nog even buiten en speelde met een jong hondje van de buren. Ik merkte dat ik toch extreem kortademig was. Heel merkwaardig.
De nacht lekker geslapen en die zondagochtend mocht ik op het bed van mijn baasje. Heerlijk tegen hem aan liggen slapen, totdat mijn vrouwtje riep voor een rondje.


Tijdens dit kleine rondje lopen, ik wilde persé nog even naar de weg waar ik altijd loop. Ik kreeg het toch wel erg benauwd. Alsof ik geen lucht genoeg kreeg. Thuis vonden mijn baasje en vrouwtje het zo erg worden, dat ik mee naar de dokter moest. Daar kreeg ik een paar spuitjes en verder wat tabletjes mee.
In de avond werd het iets beter met mij en ´s nachts kon ik goed slapen. Mijn baasje had mij op de bank gezet en ik ben er niet vanaf geweest.
De hele ochtend ging het vrij aardig. Rustig aan doen. Ik zag een hond op de TV en kon mij niet inhouden. Ik besprong zoals gewoonlijk de TV. Maar toen merkte ik dat het niet goed met me was. Ik had het weer enorm benauwd. Tegen 16.00 uur weer naar de dokter, weer spuitjes, maar ik voelde me slap.

Bij de dokter op de oprit nog een hoopje gedaan in de sneeuw. Niet midden op de weg, maar netjes aan de kant. Zo hoort dat toch? Thuis gekomen, droeg mijn baasje mij en zette mij op het bed in zijn kamertje. Daar bleef ik zitten. Zodra ik ging liggen, kon ik haast geen lucht krijgen.
Het vrouwtje ging nog even weg en het baasje bleef bij mij. Ik hield het niet uit op het bed. Ik voelde me onrustig. Ik sprong van het bed en liep naar de kamer. Daar zette m´n baasje mij op de voor mij vertrouwde bank. Ik bleef daar zitten, m´n hoofd omhoog houdend. Zo kreeg ik de meeste lucht. Uiteindelijk begonnen mijn voorpoten te trillen en kon me niet overeind houden. Ik sprong op mijn laatste krachten van de bank en liet mij op mijn linker zijde vallen. Ik voelde mijn longen vol met vocht lopen, maar kon het niet meer opbrengen om op te staan. Mijn baasje streelde me en kietelde me achter de oren zoals hij altijd deed. Dat gaf me wel rust en een veilig gevoel.

Ik voelde dat er een einde aan ging komen en wilde op mijn eigen kussentje liggen. Ik stond op en sleepte me op m´n laatste krachten naar dit kussentje en plofte daar neer. Het vertrouwde plekje, waar ik zovele nachten tevreden had geslapen. M´n baasje bleef bij mij en praatte met mij.

Opeens kwam mijn vrouwtje binnen en riep mijn naam en begon met mij te praten. Ik hief m´n kop op en keek haar aan. "Gelukkig" dacht ik. "Ik heb haar toch nog gezien. Het vrouwtje dat er dag en nacht voor mij was...."
Langzaam begon ik het bewustzijn te verliezen en alles vervaagde om mij heen......Dit was dan het einde mijn leven.....
Vrouwtje en baasje bedandankt. Jullie waren een paar echte vrienden voor mij. Ik kon mij geen beter leven wensen....Het ga jullie goed in jullie verdere leven, dat jullie nu zonder mij moeten voortzetten.


Terug naar de homepage>>>>