Midden december 2016 ging ik voor een routinecontrole naar mijn huidarts. Ik was al vaker bij haar geweest en werd o.a. aan een z.g. witte huidkanker geopereerd. Deze werd 3 jaar geleden verwijderd. Alhoewel dit een kanker is die niet uitzaait, moest deze toch secuur worden weggenomen, omdat hij steeds verder kan groeien en bot- alsmede organen aan kan tasten.

Bij het controleren van mijn rugzijde, bleef de arts staan bij een moedervlek tussen mijn schouderbladen. “Dat is niet goed. Dat moet bekeken worden!” zei ze. Ik ben met een verwijsbrief naar onze huisarts gegaan, die ook dergelijke operaties doet. Ik kreeg een termijn voor 28 december 2016. Ze sneed de plek weg en stuurde dit op naar de pathologie. Midden januari kreeg ik bericht dat het een melanoom was. Met deze info weer naar de huidarts, die direct telefonisch een afspraak maakte met Universitätskliniek in Salzburg. Daar werd ik de 2e februari 2017 opgenomen en de volgende dag een tweede uitsnijding op de plek gemaakt. 1 centimeter rondom de eerder weggesneden plek. Een snede van 7 cm. was nodig. Tevens werd gekeken welke lymfklier in contact stond met de plek. Door het inspuiten van een radioactieve vloeistof kon uiteindelijk één lymfklier onder de linker oksel gelokaliseerd en verwijderd worden. Afgelopen zondag was ik weer thuis. Ik zou vandaag 8-2-2017 het “Befund” telefonisch op kunnen vragen. Dat deed ik, maar het was er nog niet. Natuurlijk voor mij veel spanning voor dit moment. Ik deelde de vrouw via de telefoon mede wat mij over deze datum was mede gedeeld. Toen kreeg ik een hele boze dokter aan de telefoon die mij vroeg: “Was ist das Problem?” Ik probeerde hem uit te leggen dat ik me had geconcentreerd op de dag dat ik de uitslag kon en als die er dan niet is, dat dit iets met me doet. Intussen raasde de man, half luisterend door. Nadat ik gezegd had dat men met zulke zaken tegenover patiënten duidelijker moest zijn en dat ik alleen dat deed wat mij aangeraden was, bond hij een beetje in. “Na, probieren Sie es Morgen oder Freitag mal wieder.” Ik bel niet meer en wacht volgende week woensdag wel af, want dan heb ik om 11.25 uur een afspraak in het ziekenhuis (70 km).
Tot die tijd maar even in onzekerheid zitten.