Hallo lieve mensen. We beginnen deze maand met een voor Judith, Marcel en mij, heel bijzondere dag. Lenie, mijn overleden vrouw, zou op 1 februari 70 zijn geworden. Helaas is zij slechts 46 geworden. Op zo´n dag ben je er eigenlijk de hele dag mee bezig. Ook bij de kinderen gaat deze "gelukkig" niet ongemerkt voorbij. Op Facebook heb ik hier al melding van gemaakt, met het plaatsen van een gedicht. Ik zal dat hier ook plaatsen.

Foto genomen tijdens onze eerste vakantie in voormalig Joegoslavie 1977.

De weg die wij samen bewandelden was de moeite waard.
Veel vreugde en geluk, maar ook verdriet bleef ons niet bespaard.
Naast elkaar lopende denkende dat niets ons kon scheiden.
Een toekomst achter de horizon, voor ons beiden.
Bij een splitsing van wegen, zei je dat je die kant op moest gaan.
Ik kon het niet begrijpen, maar liet je gewoon gaan.
Ik wachtte totdat je op jou weg door een nevel werd opgenomen.
Op mijn weg, keek ik terug naar waar ik vandaan was gekomen.
Ik moest verder gaan in de stroom mensen richting de horizon.
Een weg met vele zijwegen, die slecht één mens bewandelen kon.
Ik wil je nu graag iets zeggen, net als toen.
Maar weet dat ik in het leven niets over kan doen.
Ik mis deze woorden die ik nu had willen zeggen: “Weet je nog?”

In gedachten bij jou: Gejo