Dinsdag 3 juli 2018, Vir, Kroatie, zonneschijn, temperatuur 30 graden.

We zijn inmiddels al weer 2 weken op ons eiland. Eigenlijk, al ben je gepensioneerd, heb je altijd werk te doen. Met de hoge druk reiniger het hele terras afgespoten. Bomen gesnoeid. Onder andere de olijfbomen naast het huis hebben het moeten ontgelden. Eigenlijk moet je dat in de maand november doen. Maar dan zijn we hier niet.

Laat ik maar eerst over Novaki beginnen. Ik heb al geschreven dat er dit jaar ontzettend veel fruit is. Er waren enorm veel kersen. Ook uit eigen tuin. Verder staan er nog de perzikken op het program en natuurlijk het belangrijkste in het binnenland, de z.g. "slive" (denk maar aan slivovic, de nationale sterke drank die er van gemaakt wordt. Maar als marmelade is het ook een bijzonder smaakvolle vrucht.

Ik omschrijf nu even de bezichtiging van een kroatisch, leeg staand huisje, dat ik al meer dan 22 jaar ken.

Sinds 1996, dus inmiddels 22 jaar kom ik in het gehucht Novaki Ozaljski. Twee kilometer verwijderd van Ozalj, gelegen op een bergrug met een hoogte van gemiddeld 275 meter, zo’n 150 meter  boven het plaatsje Ozalj, gelegen nabij de aansluiting van de rivieren de Kupa en de Dobra. In Novaki Ozaljski staan 63 inwoners ingeschreven. Er was een tijd van enorme afname van het inwonertal. Oorzaken: De oudere mannen stierven vroeg door overmatig alcohol gebruik en de jeugd zocht het in de grotere steden zoals Karlovac en Zagreb. Gelukkig komen steeds meer jonge stellen terug die zich een betaalbaar huisje kopen met veel grond er bij zodat zij hun eigen groenten en andere eetbare producten kunnen verbouwen.

Novaki Ozaljski met het uitzicht naar het noorden, naar de Zamoborska gorje, (Zamoborsko gebergte) met een paar toppen die net boven de 1000 meter uit komen en de grens vormen tussen Kroatie en Slovenie.
 

Veel  huisjes staan nog steeds leeg. Twee en twintig jaar lang reed ik met de auto of kwam te voet langs dit huisje. Bijna verdwenen in het onkruid. Vaak zeiden we: “Daar kunnen ze toch iets moois van maken. Het is een  huisje uit steen opgebouwd.!”.  Toen wij in juni weer in ons huisje waren, zag ik dat de deur van genoemd huisje open stond. Verder was al het gras om het huisje gemaaid.

Uit nieuwsgierigheid heb ik even binnen gekeken. Er was niemand aanwezig. Ook leek het er niet op dat er in het huisje gewerkt werd.
Allereerst viel mij de koffer op, die op een oude stoel, nabij de deur  lag.  Half geopend, leeg. Een koffer uit de jaren 50 of 60 zou ik zo zeggen. Waarom stond die koffer daar? Zijn de laatste bewoners nog van plan geweest om deze koffer te vullen?

Voorzichtig loop ik naar de woonkamer, want je kunt nooit weten of de vloer, die uit houten planken bestond, mijn gewicht wel kon houden. Voor dat je het weet beland je dan in de wijnkelder, die onder dit huisje is gelegen.
Langs de muren een verzameling kasten en kastjes, ook allemaal uit de jaren 50 en zestig. Er zijn er bij, die van echt hout gemaakt zijn. Dus daar kan nog wel iets moois van gemaakt worden. Een turkies  kastje met op de hoeken kastjes met gebogen glas. Dat zie je heden ten dage ook niet meer. In dit kastje zijn nog twee borden, een beker en nog een bierpul uit glas. Ik denk: Wanneer zou de huisvrouw deze borden, het kopje en de bierpul daar voor het laatst hebben neer gezet? Eens moet het toch de laatste keer geweest zijn. Zou ze dat bewust hebben meegemaakt, zo van: “Nu is dit de laatste keer…”. Dit geloof ik niet en zal er een gebeurtenis geweest zijn, die verder gebruik  onmogelijk heeft gemaakt.

In het hanggedeelte van deze kast kom ik nog meer bizarre dingen tegen Twee stropdassen, die keurig zijn opgehangen,  na het gebruik van een feestelijkheid of voor een kerkgang, met de verwachting dat ze de volgende keer weer hun dienst kunnen bewijzen. Maar helaas, ook deze verwachting is niet uitgekomen en blijven ze nu hangen tot dat er in het huisje opgeruimd wordt.


Het uitzicht vanuit  raam, dat ook inbraak veilig is gemaakt, geeft uitzicht over de landerijen, heden ten dage een prachtig gezicht, maar waarschijnlijk voor de bewoners een noodzakelijkheid om middelen van bestaan te hebben.

Dat er inmiddels water door het dak naar beneden komt, is te zien aan het plafond, dat door het vocht is gaan rotten en gedeeltelijk reeds naar beneden komt. Mooi is nu ook te zien hoe de structuur van het plafond in dergelijke huisjes gemaakt is.
 

Wanneer een huisje goed onderhouden wordt, dan ziet het er na meer dan 100 jaar nog net zo uit als ons huisje, dat op een 100 meter afstand staat.

Opmerking: Barbara die al van kinds af aan hier komt, kende de bewongers van het huisje goed en is daar vaak binnen geweest. Zij vertelde mij dat daar een vader en moeder met hun zoontje woonden evenals een oma. Barbara speelde vaak met dat buurjongetje. De ouders en de oma zijn allemaal gestorven aan de drank en de buurjongen onderging later hetzelfde lot, hetgeen Barbara bij deze buurjongen enorm heeft aangetrokken, omdat het toch een leeftijdsgenoot van haar wasd

Hvala Ljepa. Ljepi pozdrav od nas. (Dank u wel. Lieve groten van ons)

Denkende aan dat huisje, vraag ik mij af wat tijd is....

TIJD….
Tijd is het noodlot dat elk mens moet ondergaan.
Tijd heeft een ieder mens, doch is soms moeilijk te verstaan.
Als men zegt: “Ik heb tijd genoeg!” is dat geen zekerheid,
net als men zou zeggen: “Ik heb geen tijd”.
Voortgaan met een dubbele snelheid, die jij bepaalt,
blijkt toch dat je de tijd niet hebt ingehaald.
De tragere, die later op zijn eindpunt arriveert ,
heeft nagedacht en heeft er van geleerd.
De mens kan afstanden in kortere tijden afleggen,
maar vadertje tijd heeft het nog steeds voor het zeggen.
Hij bepaalt alles om ons heen.
Voor een bloem, de mens, ja zelfs voor een steen….

                                      Gejo: 4 juli 2018 Vir


 

Over eenzaamheid.....

Eenzaamheid is niet gebonden aan een plaats op aarde.
Zelfs in de drukste stad, ontneemt eenzaamheid de eigen waarde.
Onder mensen, zelfs met duizenden bijeen,
zijn er, die zich ongelukkig voelen en oh zo alleen.
De mensen die het betreffen worden op straat niet herkend,
niet wetende dat jij misschien ook wel een van hen bent.
Niets zeggend, voorbij lopend of antwoorden: “Oh wel goed”.
Daarbij denkende dat hun antwoord er toch niet toe doet.
Er over spreken zijn woorden die niet worden gehoord,
alsof iemand even met een priem je ziel doorboord.
De pijn die ontstaat na verkeerd te zijn begrepen,
is als een last die men nog lang mee moet slepen.

                                                          Vir. gejo, 16-7-2018
 

woendag 18 juli 2018. Kroatie, op het eiland Vir, 11.45 uur. Onbewolkt met een noorden windje. Temp. 27,9 gr. C.

Zo, de dagen in juli verlopen ook en hebben we al meer dan de helft van de maand gehad. We hebben geen gasten. De eersten en de enigen tot nu toe komen komende zondag. We kennen deze gasten al van vorig jaar, toen ze hun vakantie hielden in het huisje in de binnenlanden. Nu willen ze drie weken aan de kust verblijven. Dit jaar verloopt dus voor ons heel ongebruikelijk., Vorig jaar hadden we nog 10 weken achtereen gasten. Geen vrije dag er tussen. De Kroatische buren om ons heen hebben eindelijk na meer dan 10 jaar ontdekt dat verhuren toch aantrekkelijk is. De meesten zijn te vinden op Booking.com. Om niet onbescheiden te worden. Wij verhuren ons appartementje in het hoogseizoen voor 69 Euro per dag. Daarmee zijn we hier de goedkoopste. Bij ons bedrag is alles inbegrepen, zoals water, stroom, toeristenbelasting. Ons appartementje beschikt over twee slaapkamers. Veel appartementjes hier die voor 70 Euro worden verhuurd, zijn voor twee personen geschikt. Met meer personen moet er in de woonkamer geslapen worden. Grote appartementjes worden verhuurd voor 80 Euro. Vlak aan zee; hier zo'n twee honderd meter vandaan; zit je al snel op het dubbele per nacht. 
Nou ja, het is een goede oefening om straks helemaal van de verhuur af te zien. Mocht er al eens iemand komen, weten ze ons wel te vinden. Wij betalen per jaar aan gemeentelijke belastingen ongeveer 600 Euro. Daar is alles bij in, zoals twee maal per week vuil ophalen, oppervlakte water afvoer, rioolrechten. Dit laatste is iets voor de toekomst en we zullen hier wel geen gebruik van kunnen maken. Ook de aansluiting op het drinkwatersysteem dat al een aantal jaren op het eiland aanwezig is, gaat maar langzaam vooruit, zodat we nog steeds op het dure water aangewezen zijn, dat met vrachtwagens wordt gebracht. We hebben een basin van 8X5X1,80. Dus als we eenmaal water zouden hebben, is daar ook een prachtig zwembad aanwezig. Maar dat zullen wij wel niet beleven. Verder betalen we aan Micazu meer dan 300 Euro, voor het plaatsen van ons appartementje op hun site.

We moeten maar wennen aan deze overgang als we helemaal niet meer verhuren en meer vrije tijd voor ons zelf hebben. Nu gaan we volgende maand 3 dagen naar onze zoon en schoondochter die op de camping zijn in de buurt van Porec in Istrie. We hebben daar voor 3 dagen een kamer gehuurd. Het is wel even schrikken wat een appartement daar voor drie dagen kost. Het is in Istrie, veel en veel duurder dan hier en ook veel en veel drukker. Maar het zij zo. Istrie is al jaren als uitgesproken toeristisch gebied aan het ontwikkelen. Ik vraag me toch af wanneer de mensen zich op hun hoofd krabben en zeggen: "Dat wordt me te gek. Ik ga ergens anders heen!" Veel bekende vakantieoorden hebben op die manier hun gasten verloren.

Dit jaar zijn de weersomstandigheden anders dan anders. Het is niet zo uitgesproken warm en af en toe krijgen we een welverdiend regenbuitje. Geen grote hoeveelheden, maar voldoende voor de tuin.

Op dit moment is de lafendel uitgebloeid en daarmee zijn ook de mooie vlinders weer verdwenen. De bovenste foto is bijzonder. Daar zit er eentje op een oleanderbloem. Daar komen nooit vlinders op af, maar deze bleef daar wel een half uur zitten. Ik denk dat ze dacht: "Even tijd voor een fotoshooting". Dank je wel lieve vlinder.

We hadden vorig jaar al ontdekt dat we er een nieuw huisdier bij hebben. Een  gekko. Maar dit jaar zijn het er al een stuk of drie tot vier.

Het zijn nachtdieren en je ziet ze ook niet altijd. Waarschijnlijk verstoppen ze zich in de plastic afdekking van de buizen van het aircosysteem en kunnen zo ook van buiten, in het huis komen. Af en zoe zie je er een, blijft een half uurtje zitten en daarna is ie weer spoorloos verdwenen. Ook was waar te nemen dat deze diertjes, die van insecten en spinnen leven en dus voor ons nuttig zijn, een eigen territorium hebben, want eentje, een kleinere werd door de grotere weggejaagd. We laten ze maar gewoon zitten. Ze zitten alleen boven aan de muur of aan het plafond. Dus hebben we daar geen last van.