Het is 1 juni 2017, 17.20 uur, onbewolkt, met wat wind uit het westen. De temperatuur: 27 graden.
Gisteren zag ik op de Duitse TV hoe de banken bezig zijn in sneltreinvaart de betalingen met "echt" geld te beperken. Als voorbeeld werd een klein plaatsje in Duitsland genoemd, waar altijd een bankfiliaal was geweest. Deze was enige tijd geleden gesloten en nu werd zelfs de geldautomaat ook verwijderd. Een 85 jarige vrouw, die gelukkig nog haar autootje kon besturen, moest nu 6 kilometer verderop naar een bank, in een andere plaats, rijden om aan haar geld te komen.

Zoals ik eerder heb vermeld was het twee jaren geleden in Groenlo bij de Rabobank niet mogelijk dat ik een bankbiljet van 500 Euro kon wisselen. Een vriendelijke medewerkster, die aan de deur stond om kennelijk reclame voor de Rabobank te maken, verwees mij naar een automaat waar ik het bankbiljet in kon doen en deze dan op mijn Raborekening bij kon schrijven, waarna ik dan weer kon pinnen. Ik maakte haar er attent op dat ik dan de verwerkingskosten toch wel op mijn rekening kreeg. "Ja" zei ze "het is niet anders." Gelukkig kon ik het 500tje bij de Sparkasse in St. Johann nog wel kwijt. Geen probleem. 

Dus in Nederland is het Europese beleid zeer sterk merkbaar dat normaal geld niet meer op prijs wordt gesteld. De 1- en 2 cent munten zijn geen betaalmiddel meer. De 200 en de 500 Euro kun je ook al niet kwijt. Allemaal wettige betaalmiddelen. Toch kun je er niet mee betalen. Met geld in je portemonnee heeft men geen controle op je. Het kon wel eens zijn dat het "zwart geld" is alhoewel de bankbiljetten prachtig gekleurd zijn.

We gaan op weg naar negatieve rente, dat betekent dat je betalen moet voor geld dat je op de bank hebt staan. Dus de bank wil het liefst dat je alles uitgeeft en dat je van hen leent. Want dan moet je opeens wel rente betalen. Als er helemaal geen geld meer zou zijn, dan kunnen de banken tekeer gaan. Extra kosten laten betalen. En wat moet je dan als gewone burger?
Ik denk dat we met z'n allen in opstand moeten komen! De banken veel macht ontnemen en vooral de EZB, die al jaren zijn best doet om de inflatie in de economie in te blazen. Het lukt ze nog niet dus maar bankbiljetjes bij blijven drukken. Dit zal dan ook wel fictief gaan en worden ze niet echt gedrukt.

In Kroatie wordt nog afgerekend met onder andere de lipa, een ondermuntje dat minder dan 1 kuna is. 1 kuna is ongeveer 13 cent. Ook kan ik hier geld wisselen, zoveel ik wil. De wereld is hier nog in orde.

Lieve mensen, als je denkt dat het toch niet lukt en we al verloren hebben en ons maar als slachtoffers over moeten geven, kijk dan eens naar dit filmpje. Samen kunnen we echt alles aan ook al ben je als eenling de zwakkere!


Het is woensdag 7 juni 2017, 17.40 uur, onbewolkt, windstil, bij een temperatuur van 27,4 graden C. Onze gasten zijn vanmorgen vertrokken. Het was zeer gezellig met hen. Vooral de lach van Bert zal me nog lang bij blijven. Annet kon het met Barbara ook goed vinden alsmede met hun hond Ruby. Ruby en Barbara waren op het laatst gezworen kameraden, want Ruby kreeg elke dag een paar plakjes worst van haar en dat had ze natuurlijk binnen een paar dagen door.
Ondanks de warmte heb ik vandaag toch maar doorgepakt en de antenne opgezet. Is nog nooit gebeurd dat er bijna 4 weken tussen tussen zaten, na onze aankomst op Vir. Zo zie je maar weer dat de leeftijd toch een rol gaat spelen en als je jezelf wilt ergeren, moet je 25 meter schemerlampensnoer kopen i.p.v. echt antennedraad en dit splitsen en dan zien dat er geen knopen in komen. Als je van de zendhobby af wilt kicken en spontaan overstapt een een tropisch aquarium, dan moet je dat doen. Elke keer zaten er de merkwaardigste knopen in de draden, die naar ze uit elkaar te hebben gehaald, elders alweer in elkaar zaten gedraaid. Het kan natuurlijk een stil protest van die draden zijn. "We zijn als schemerlampensnoer op de markt gekomen en weigeren als antennedraad te worden gebruikt. Uiteindelijk heb ik gewonnen.....Zo zou je dat ik de maatschappij ook moeten doen. Tijdelijk in je eigen werk geen baan, dan maar even wat anders doen.......Of gaat u nu ook in een krul liggen?
Misschien ben ik van nature ook wel schmemerlampensnoer......
Ik vraag me wel steeds vaker af: "Hoe vaak ga ik het laddertje nog op en balanceer tussen hemel en aarde? Er zal een dag komen dat ik tegen jezelf zegt: "Daar begin ik niet meer aan!" Het is ook steeds moeilijker om de draden boven de begroeing te houden. Zojuist nog even contact gehad met Jan in Haaksbergen (PA0JWX) en het rapport dat ik ontving was voor mij tevredenstellend.

Het is vrijdag 9 juni 2017, 17.45 uur, onbewolkt met een zacht briesje uit het westen. De temperatuur: 26,3 graden.

Gisteren of eergisteren zag ik voor de tv een nieuw project, een soort buizenpost, maar dit keer geen brieven, maar met mensen, die zich kon verplaatsen met snelheden tot boven de duizend kilometer per uur. Ik dacht bij mijzelf: "Is dat nou nieuws? Zitten we daar op te wachten. Gaat het alleen om sneller, meer geld, meer macht en meer roem? Of zijn er nog andere zaken die belangrijker zijn. Naar aanleiding van deze gedachten is het hieronder geschreven verhaal door mij bedacht. Ik hoop dat u kunt begrijpen wat ik daar mee zeggen wil:

Een man, die meer dan 3000 jaren geleden op aarde had geleefd, mag nog een keer terug op aarde komen om te kijken hoe deze er nu voor staat. Hij belandt op een bankje in een park, waar net een jonge man in een keurig net pak bezig is om een bericht te verzenden via zijn smartpfone.
Alhoewel de aarde er voor de teruggekeerde man, die we in het latijn “Reditus” noemen,  er vreemd uitziet, bekommert hij zich om de mens naast hem, die er zonder kleding waarschijnlijk niet veel anders uit zal zien dan hij. Reditus vraagt de man wat hij aan het doen is. Verbaasd kijkt de man, die we in het latijn “Hodie” noemen,  even op. “Een berichtje schrijven en versturen. Komt u van een andere planeet of zo?” Reditus vertelt dan dat hij meer dan 3000 jaren geleden op de aarde had geleefd en nu even terug mocht komen om een kijkje te nemen. “En”? vraagt  Hodie, die kennelijk niet onder de indruk is van het verhaal van Reditus. Er lopen genoeg mensen op de wereld rond, die vreemde verhalen ophangen en met de huidige multimedia, wordt je er zelfs mee overspoeld.
Reditus kijkt in het rond en zegt dat de wereld wel enorm veranderd is. Karren zonder een paard of een ezel er voor en ook niet van hout gemaakt. De snelheid waarmee ze zich voortbewegen verbaasd hem. “Hoe snel kan zo’n kar rijden?” Vraagt Reditus. De vraagstelling is kennelijk niet vreemd, want Hodie antwoordt: “Dat ligt er aan wat voor kar het is. Eentje met vijftig pk of eentje met driehonderd. Reditus besluit zich maar niet verder op die zaken in te laten, want om alles te begrijpen, gaat ver boven z’n pet. Hij hoeft het ook niet te weten, omdat hij weet dat hij morgen reeds terug moet naar de plek vanwaar hij gekomen is.
Hodie vertelt verder: “Vliegtuigen brengen  je in twee uurtjes van de ene kant van Europa naar de andere kant. Dat  is al snel, maar nu hebben ze plannen om een buis te maken waar een capsule in zit die zich met een snelheid meer dan duizend kilometer per uur kan verplaatsen. Dus van Rotterdam naar Amsterdam in slechts 7 minuten.
Reditus fronst zijn voorhoofd en vraagt: “Maar waarom wil je zo snel zijn? Wat is het nut er van?” Hodie kijkt de man aan en slaakt een zucht, vanwege het onbegrip van de man. “Om tijd te winnen natuurlijk! Tijd! Daar gaat het om!” Even aarzelt Reditus om de vraag te stellen, maar hij doet het toch. “Waar bespaar je dan tijd mee? Leef je dan langer? Als dat zo is, zou je zo snel kunnen gaan, dat de tijd terug loopt! Dat zou mooi voor mij zijn, dan kom ik vanzelf, op een keer, weer op aarde tevoorschijn!”
Hodie schudt zijn hoofd en zegt: “Dat wat jij denkt, hebben al veel geleerden geprobeerd met zogenaamde tijdmachines. Maar dat is allemaal onzin. Ik bedoel dat ik de tijd om te reizen bespaar en deze tijd in andere zaken kan steken”. Reditus: “In wat voor zaken?” Hodie: “Ik wandel graag. Ik kan uren door de natuur lopen en genieten van alles om me heen, van weiden, bossen, bergen, riviertjes en meren en als je zo loopt is de waarschijnlijkheid groot dat je ook wild tegen komt.”
Reditus denkt na over deze woorden en begint dan: “Wat jij met snel  reizen zogenaamd aan tijd uitspaart, gebruik je zelf weer aan een andere manier van reizen. Het reizen zonder een doel. Je komt altijd weer bij het begin uit. Jouw wandelen is hetzelfde als het reizen dat ik vroeger deed. Als ik een lange reis te voet maakte om van de ene stand in de andere te komen. Meestal was ik dagen onderweg. Af en toe sliep ik in een herberg, maar het kwam ook voor dat ik onder de sterren sliep en mijn eten zelf moest vergaren. Wilde bessen, kruiden en andere zaken, het vangen van een vis of een wild dier, dat ik dan boven een vuurtje klaar maakte. Ik was een deel van deze natuur. Maakte niets kapot, verbruikte alleen wat ik nodig had om van te leven. Verder genoot ik, net als jij, van de pracht der natuur. Natuurlijk waren er ook gevaren zoals wolven beren en slangen. Maar de mens is altijd in staat geweest, heer en meester te blijven en bij deze dieren respect af te dwingen”.
Hodie: “Als er nu wolven te dicht bij de mensen komen, worden ze bang en roepen om deze dieren af te schieten. Hetzelfde geldt voor de beren”. Reditus: “ Dat komt waarschijnlijk omdat de huidige mens ver van de natuur afstaat en daarom geen respect meer bij die dieren af kan dwingen. Als ik zo om mij heen kijk dan kan ik ook begrijpen dat deze dieren hier ver vandaan willen blijven.
Hodie, raakt geanimeerd door het gesprek. Hodie: “Ach als je eens wist wat de mens op deze wereld allemaal kapot maakt. Het is maar goed dat je hier maar een enkel dagje bent. Ga maar snel naar de plaats waar je vandaan komt en houdt de natuur in je gedachten, zoals die in je eigen tijd was. Tegenwoordig is de mensen alleen met zichzelf bezig. Steeds meer geld, steeds meer roem, steeds meer macht en dat gaat ten koste van de armen op deze wereld, zoals wij op dit moment de oceaan voor de westkust van Afrika leeg vissen en de kustbewoners nu bijna omkomen van de honger omdat zij met hun eenvoudige bootjes niets meer kunnen vangen.  De olie waar nu onze “karren” op rijden, vervuilen zeeën en oceanen. Dieren die daarin leven begrijpen niet dat ze door de hebzucht van de mensen moeten sterven.
Reditus kijkt omhoog, sluit zijn ogen en heeft er spijt van dat hij nu een blik in de toekomst heeft. Hij staat op en zegt: “Het ga je goed! Ik wens je alle geluk van de wereld en ik hoop voor jou dat jij over drieduizend jaar ook nog eens op de aarde mag komen om alles te overzien. Maar ik kan je nu al aanraden om dit niet te doen, want de mens is kennelijk gemaakt om de wereld en zichzelf kwaad aan te doen, al zullen velen dat ontkennen. Met langzame schreden verwijdert Reditus zich van het bankje om voor goed uit het gezichtsveld van Hodie te verdwijnen. Hodie steekt zijn smartphone in zijn zak en laat hem daar zonder verder aandacht aan de piepjes van binnen gekomen berichten te schenken. Ineens is de wereld voor hem veranderd…….

Het is donderdag 15 juni 2017, 18.30 uur, onbewolkt windstil weer. De temperatuur op dit moment is: 26,7 gr. C. De temperatuur van het zeewater is 22 graden. Afgelopen nacht heeft het sinds ons verblijf hier (al meer dan 4 weken) voor het eerst een beetje geregend. Afgelopen nacht heb ik 7 mm opgevangen. Dat had de tuin ook wel nodig en al het stof is verdwenen.
Komende zaterdag gaan we naar het binnenland van Kroatie (Novali) Daar zijn we in het voorjaar niet aan toegekomen. Hoe ouder, des te drukker men wordt lijkt het wel.
De boom bij de parkeerplaats staat nu in volle bloei. Ik zou geen boom weten doe een mooiere bloeiwijze heeft. Hij staat eigenlijk net op het grondstuk van de buurman en wilde hem ongeveer 9 jaar geleden al omzagen. Ik heb hem dat uit het hoofd gesproken. Dit ging in de Duitse taal. Hij is Kroaat, maar je kunt net zo goed in het engels met hem praten omdat hij ook jaren in New York heeft gewoond. Alleen verstand van een tuin heeft hij niet. Alle groen is voor hem obstakel. Alleen de grens met de buren mag voor hem mooi en dicht groen zijn. Genoemde boom gaat op een zekere hoogte in de breedte groeien en wordt een soort zonnescherm. Altijd beter dan het groene schermpje dat de buurman over zijn tuin heeft gespannen. Ik geloof dat hij nu, na al die jaren, ook het nut van die boom in ziet.

Bij onze japanse palm die inmiddels twee koppen heeft, is er eentje bezig om een rozet nieuwe bladeren te krijgen.

Verder is het nog rustig op het eiland, maar daar zal de komende weken wel verandering in komen. 


Dit is nog een weggetje in de ongerepte natuur op het eiland.

We hadden gehoopt dat de hoofdwegen om ons heen deze week geasfalteerd zouden worden. Alles is er klaar voor. Dagen is men aan het walzen geweest, de stroomkabels voor de lantaarnverlichting zijn klaar. Dus alleen het laagje asfalt ontbreekt nog. Een jaar of drie geleden waren ze, behalve de straatverlichting ook al een keer zover, maar toen gebeurde er niets. En na enige maanden was van de voorbereidingen niets meer te zien. Ik denk dat als het nu weer zo gaat, ik aan deze verkwisting niet meer mee betaal en ik bij de gemeente, waar vele rekeningen apart betaald moeten worden, die van de straat er maar even tussenuit haal. Jammer dat ik mij in het Kroatisch niet zo goed uit kan drukken, anders was ik vaker bij de burgemeester geweest. De Kroaten om ons heen halen overal de schouders over op. Ze kijken je dan aan en zeggen: "Politiek, mafia, daar kun je niets tegen beginnen!" Voor een Nederlander is dat onbegrijpelijk.....

Nou ja, alles maar weer vergeten, je hand uitstrekken en een verse vijg van de boom plukken. Niet te versmaden. Andere jaren vielen de eersten vroegtijdig af, maar kennelijk door de droogte worden ze rijp. Asfalt of geen asfalt, daar trekt deze vrucht zich niets van aan.

Het is 22 juni 2017, 10.10 uur, onbewolkt, windstil weer, bij een temperatuur van 28 graden in de schaduw. We zijn sinds zaterdag 17 juni in het binnenland, in ons huisje in Novaki Ozaljski. Het weer is hier anders dan aan de kust. Veel extremer. Eergisteren was Ozalj de warmste plek in Kroatie met 37 graden. Regelmatig onweer en bliksem, maar geen regen. Het was enorm droog. De aardappels op het land willen niet groeien en de mais is nog extreem laag voor de tijd van het jaar. De buurvrouw klaagt dat de gezaaide bonen ook niet opkomen. Een bedrijf dat zelf alles kan bewateren, zal daar niet zoveel problemen mee hebben, maar voor de buurvrouw is dat bijna onmogelijk. Gisteravond is er dan een fikse onweerbui geweest en kwam er flink wat water naar beneden. Er zaten ook kleine hagelsteentjes bij. Dat is het gevaar. In Ogulin, dat is hier ongeveer 80 kilometer vandaan, richting het zuidwesten (Velebitgebergte) kwamen enorme hagelstenen naar beneden, die behalve auto´s beschadigden, ook alles op het veld kapot sloegen.

Veel kun je met dit warme weer niet doen. Gisteren heb ik nieuwe scharnieren van één zijde van de twee deuren die toegang verschaffen naar de schuur en wijnkelder vervangen. Omdat die deur loodzwaar is, kun je die niet zo maar even uithangen. Ik heb met een pikhouweel de deur opgekrikt en brandhout die er als kegjes uitzien onder gelegd. Ik had inmiddels de grootste scharnieren gekocht, die er waren. Wonderwel, ondanks dat ik in deze werkzaamheden niet gespecialiseerd ben, is het me toch gelukt om de deur weer in zijn oorspronkelijke stand te krijgen. Ik heb nog nooit zo vaak een deur, met zoveel plezier geopend en weer gesloten, daarbij denkende aan mijn wijlen schoonmaker, die timmerman was: “Pa, dat had je niet gedacht dat er ooit een Nederlander aan jouw deur zou werken. Als je dat van tevoren verteld was, had je het niet geloofd.

Zo zie je maar weer, dat als het moet, ieder mens tot grote daden in staat is.

Het volgende wat er moet gebeuren is te pogen om een aantal “huisdieren” weg te krijgen. Elk jaar zijn ze er weer. We hebben het hier over de relmuis, Latijnse naam “glis glis” Andere naam “zevenslaper” Deze naam hebben ze te danken aan de periode dat zij in winterslaap zijn. Dat is van oktober tot eind april. Het diertje ziet er uit als een klein eekhoorntje. Zeg maar een kruising tussen eekhoorn en muis. Ze leven van vruchten, noten en insecten, maar roven af en toe ook wel vogelnesten uit. Met een stukje kaas of spek zijn ze niet te verleiden, dat ik ik al uitgeprobeerd met valletjes.
Natuurlijk zijn ze nu wakker. Het nadeel is, dat ze altijd nachtdienst hebben. Dus in de nacht hoor je ze lopen, maar ook knagen. Kennelijk zijn ze nooit tevreden over hun huiskamer.
Ze zitten bij ons onder het dak, waar ze van alle kanten binnen kunnen komen. Internationaal gezien staan ze op de lijst van bedreigde diersoorten en het jagen op die diertjes is verboden. In Italië en Slovenië worden ze als lekkernij gezien en is het een nationale sport om ze te vangen. Ik zal eens informeren bij de Slovenen hoe ze dat doen. Mijn bestrijding is de ruimten waar ze nesten kunnen hebben, zoals in dubbele wanden dicht te maken met purschuim. Ik heb dit zojuist ook gedaan. Dan kunnen ze weer aan het werk haha.
Dat er eens wat over de zoldervloer, loopt, die wij toch niet gebruiken en geïsoleerd hebben, is niet erg. We wonen midden in de natuur. Hier zijn meer dieren te vinden dan mensen. Eén jaar hebben we een nest jonge poezen op zolder gehad. Toen hadden wij verder geen last van de relmuizen.  
In huis zijn ze niet en ik heb in al die jaren maar één keer een kop van zo´n glis glis gezien. Trouwens hier in Kroatië noemen ze het diertje “Puh”. Nou ja wat het betekent weet ik niet. Kijkt u maar eens op Wikipedia naar glis glis.
Morgen gaan we voor één nachtje naar Cakovec, dat is in noord-oost Kroatie, nabij de Hongaarse grens. We gaan daar een kennis bezoeken die daar een z.g. aqua-grill heeft. Vorig jaar zat hij nog op Vir met het restaurant “El Capitano”. 


Het is vrijdag 30 juni 2017, 12.45 uur. Half bewolkt, met een stevige bries uit het westen. De temperatuur is op dit moment is 27 graden. Morgen zijn we alweer 14 dagen in Ozalj. Eergisteren hebben we hier onze eerste regen gehad. In de nacht een fikse onweersbui, gevolgd door langdurige regen. De volgende ochtend weer een blauwe hemel maar een stuk frisser. Nu wordt het weer warmer, maar sinds een uurtje regent het weer, vooraf gegaan aan onweer.
Vervelen hoeven wij ons hier niet want een huisje op het land, daar is altijd werk aan verbonden. Behalve grasmaaien en snoeien ook reparaties. Op dit moment kunnen we zeggen dat we alles op een rij hebben.

Vanmorgen lag ik om vijf uur wakker in mijn bed. Dat doe ik normaal om die tijd altijd wel en heb dan nog minsten 4 tot 5 uur slaap te gaan.  Ik slaap altijd met de deur naar het terras open, maar wel met een muggennet tussen mij en de buitenwereld, want als ik iets haat is het gezoem van een twijfelachtige mug, die niet weet wat hij wil en steeds weer opvliegt om een beter plekje te vinden. Maar met mijn elektrische vliegenmepper gaan die twijfelaars er ook aan en wel tijdens de vlucht. Er zijn trouwens tot op dit moment nauwelijks muggen.

Zo in mijn bed liggende luisterde ik wat er zoal te horen is tijdens de dage raad.
Mussen zijn er, zodra het licht is, altijd wel te horen, maar ook de bonte specht, die zenuwachtig heen en weer vliegt en het nauwelijks af kan wachten totdat de walnoten rijp zijn. Hij “plukt” ze dan en brengt ze naar een boom, die een splitsing van twee dikke takken heeft. Daar kan hij de walnoot klem zetten en klopt er dan een keurig rond gat in. De buurvrouw is minder blij, want zij verkoopt de oogst op de markt. Maar toch kan zij er mee leven dat de specht ook zijn deel krijgt.


De twee kersenbomen in onze tuin, waren tijdens onze komst al leeggegeten, door mussen, merels en natuurlijk weer de specht. Toen onze boom leeg was, kwam de boom van de buren aan de beurt. Die kersenboom is nog een heel oud ras en de kersen zijn geel. In drie dagen waren ook alle kersen uit die boom verdwenen. De pruimenbomen hingen vol, maar in middels is de helft, door de droogte al afgevallen. Misschien gaat het nu beter na de regenbuien.

Verder hoorde ik de wielewaal, die in de ochtend zijn muziek maakt en er kennelijk de oorzaak van is, dat het carnavalslied “Vogeltje wat zing je vroeg” werd geschreven. Alhoewel de muziek die hij maakt ook niet geweldig is, klinkt het in ieder geval beter dat het gesjilp van de mus en het gekras van de specht. Je ziet de wielewaal eigenlijk nooit. Alleen in het voorbijvliegen. Zij houden zich ietwat verwijderd van de mensen op.
Tot slot nog het geblèr van schapen in de verte en dan de wind door de bomen……Geen auto´s, geen brommers, geen geschreeuw, rust, totdat op zolder een zogenaamde zevenslaper (Siebenschläfer), die ook niet zijn ogen dicht kan krijgen, plotseling niet meer tevreden is met zijn slaapkamer en om begint te bouwen. Maar oké, dat hoort er bij. We leven in het binnenland in de natuur en mét de natuur.

Stilte:

Als het gezang van vogels, op woorden gaan lijken,
zou je aan de stilte bijna kunnen bezwijken.
In je hart woedt een storm van vele geluiden,
die soms weinig, maar ook heel veel kunnen beduiden.
Stemmen van hen die je liefhebt maar lang niet hebt gezien.
Is de stilte van nu, mijn keuze en is dit wat ik verdien?
Is stilte de weg om de waarde van je leven te overdenken?
De eenvoud van het leven, zonder grote geschenken?
Zoals de vogel zijn lied zingt en vrolijk zijn dag aanvaard,
wil zij zeggen: “Leef je leven want het is toch zo veel waard!”