11 mei 2017 20.00 uur. Hallo lieve mensen. We staan op het punt om te vertrekken. Alles is ingepakt. De hechtingen verwijderd en verder groen licht, om er weer een tijdje tegenaan te gaan.  Eigenlijk hoeven we voor het weer de komende dagen niet weg te gaan, maar het is niet anders. Ons appartementje aan de kust van Kroatie, zal zeker onderhoud nodig hebben. We hopen dat binnen alles oké is, maar de tuin groeit gewoon door.
Wil je ons volgen tijdens de reis op internet.
Zoek op Google naar:
Google Maps APRS.
Je komt dan op een kaartensysteem waar je rechts van alles in kunt vullen. Vul dan in het vakje: Rufzeichen vervolgen, in ieder geval het bovenste vakje rechtsin: OE7LFJ-9
Dat is mijn mobiele call voor APRS. Ik heb na het inbouwen het ding even aangehad,  maar ik heb nog geen teken van leven gezien. Misschien werkt het wel niet. Zojuist heb ik het nog even geprobeerd, maar ik zit op dit moment niet in een netwerk, dus een roepende in de woestijn.
Ik hoop dat ik morgen internet heb, dan schrijf ik weer wat.

Het is  14 mei 2017, 12.30 uur, onbewolkt weer, een heel zacht briesje uit het westen, de temperatuur 21,8 graden C.

Bij deze wens ik alle moeders in de wereld een heel fijne dag toe, dat ze maar eens lekker verwend worden en de hele dag letterlijk en figuurlijk in het zonnentje mogen staan. Ik heb Barbara uitgenodigd om lekker uit eten te gaan. We gaan naar restaurant Sime in Zadar. 
Als je aankomt na een half jaar, is het altijd spannend wat je tegen zult komen. Is er niet ingebroken of andere rare dingen/ Het eerste wat je ziet is natuurlijk de tuin, want alles groeit ook bij je afwezigheid door.

Ja en zo zier het er dan uit. Alleen de gedachte om die stekelige bladstelen te verwijderen, zet je al aan het zweten. Ik moet er dit keer een ladder bij gebruiken, omdat de stam in het laatste half jaar minstens een halve meter gegroeid is. Op het muurtje staande kan ik er nu niet meer bij komen. Ik heb in totaal een dertig bladeren van de twee palmen verwijderd. De bladstelen bewaarik, want die zijn iedeaal als brandstof voor de barbeque. De bladeren heb ik, naar de vuilnis gebracht.

 

En zo zien de palmen er dan weer uit nadat "kapper Gejo" aan het werk is geweest. Al die tijd was Barbara druk om bladeren en dergelijke te verzamen.

Laat ik er maar geen foto's aan besteden van de situatie in ons appartement benden. Door waterlekkage drie jaar geleden is het stuckwerk van het plafond in de badkamer los gaan zitten. Dit hoefde nu niet meer verwijderd te worden, want het lag al op de vloer van de badkmamer. De opruimwerkzaamheden zijn nu gedaan. We laten het even zo als het is en wachten het seizoen wel af of alles droog blijft. De bouw in deze landen is niet hetzelfde als in Nederland of Oostenrijk. Maar daar kom je pas jaren later achter, als er iets defect raakt. 


 

Dan de volgende teleurstelling. De afgelopen winter is het kennelijk zeer koud geweest. In ieder geval een enorm sterkte Bura, want onze bouqainville is letterlijk en figuurlijk ingegaan. Terugdenkende aan de zomer, 10 jaar geleden, toen zag het er nog anders uit (foto rechts). De lichtrose werd ons uit de tuin gestolen en de ander had twee jaar geleden ook al een flinke winterschade gehad.
Maar er is nog hoop:


Uit al die bevroren takken, komt er uit de grond toch weer een teken van leven. Drie takjes, die vertellen:

"Al ziet de mens alles als hopeloos en verloren,
in de natuur, wordt uit het vergane, altijd weer iets nieuws geboren".

 

Het is maandag 15 mei 2017, 16.30 uur, nagenoeg onbewolkt bij een temperatuur van 26,6 graden in de schaduw. Aan de wolken boven het Velebitgebergte is te zien dat er een Bora aan zit te komen. De wolken krullen over het gebergte naar beneden. Op dit moment is er nog niets van te merken.
Vandaag de hele dag druk geweest in de badkamer boven. Eerst de voeg tussen de muur en de vloer waterdicht maken met siliconen. Ik had nog een nieuw buisje liggen, maar dit bleek uitgedroogd te zijn. De motage van het waterafvoergedeelte van de douchebak, gaf veel problemen. Steeds weer, na de montage was er een lek te vinden. Eindelijk is het me dan toch gelukt. Nu alles even goed laten drogen en dan kan de rest afgemonteerd worden.

Gisteren toch nog een wandeling gemaakt, maar kennelijk zijn we nog niet aan de overgang gewend, want de wandeling vergde meer energie dan we gedacht hadden. Het eiland is nu prachtig groen met veel bloemen, zoals deze die op dit moment talrijk bloeien. Niet in groepen bij elkaar, maar hier en daar eentje. Ze zijn ook zo klein dat je er zonder verder op te letten aan voorbij loopt. 

Verder is het nog rustig op het eiland. Op de hoofdwegen ligt nieuw asvalt. De hoofdtoekangswegen naar ons appartement zijn momenteel buiten gebruik, omdat daar nieuwe stroomkabels in worden gelegd. Eigenlijk zijn we nu slechts bereikbaar via de noordingang van Site VI, die ook al enorm versmald is door een Kroaat die aan die weg een grondstuk heeft waarop al meer dan 10 jaar alleen een fundament staat. Plannen om verder te bouwen zijn er niet. Maar hij heeft vorig jaar wel een muur om zijn grondstuk geplaatst. De weg is volgens mij aan de ingang niet breden dan 2,60 meter. Tegenwoordig, met de nieuwe wetgeving moeten de wegen ook hier minimaal 5 meter zijn. Ik heb gesproken met een ambtenaartje, die de hele dag met zijn Vir, dienstauto rondrijdt en hem medegedeeld dat de weg veel te smal is. Hij deelde mede dat hij er niets aan de doen. De bewoner staat in z'n recht. 

Ik stop maar met zeuren. Laten we maar van de zon en de prachtig blauwe zee genieten. Op z'n Twents gezegd:

"Loat gaon!"

Het is vrijdag 19 mei 2017, 12.10 uur, onbewolkt weer, geen wind, 21,7 gr. C.
Het is wel wat afgekoeld. Gisteren om deze tijd hadden we al 26 graden. Maar het is wel lekker zo.
Omdat men rondom bezig is om in de wegen nieuwe stroomkabels te leggen, is het, met name voor grote voertuigen, nagenoeg onmogelijk om bij ons te komen.


 

 

Wij hadden dringend water nodig, dat zoals u weet op het eiland op de meeste plaatsen met vrachtwagens wordt aangeleverd, dus we kregen een afzegging als “onbereikbaar”. Het zweet begon os toch wel uit te breken. Volgende week komen er gasten en dan zou er ineens geen water meet uit de kraan komen. Dat zou voor het eerst zijn in de 12 jaar dat we hier nu zitten. Ik ben eens gaan kijken hoe dicht de vrachtwagen bij het appartement kan komen via de Site 4. Dit bleek net zo ver te zijn als dat hij dat van de andere zijde moest. Doen. Toch gaf hij steeds weer aan dat Site 4 te smal is voor zijn vrachtwagen. Gisteren. Kwam hij eerst persoonlijk controleren en zei dat er door bewoners tuinmuren werden opgezet, waardoor hij  aan beide zijden slechts 5 centimeter over had. Onze straat Site 6 is aan de zuidzijde door de opgravingen helemaal te te bereiken en de noordzijde is door de bewoners die daar muren hebben gebouwd, zo smal gemaakt dat daar helemaal geen vrachtwagens meer door kunnen. De straat is daar 2,80 meter. ??????? Ja die heb ik al tijden in mijn hoofd.
Ten eerste: Waarom protesteren de Kroatische bewoners niet? Iedereen heeft het er over, maar niemand doet wat. Antwoorden die je van hen krijgt: “Het helpt niet! Alles is corrupt!”
Ten tweede: Ik sprak een ambtenaar die regelmatig in zijn gemeenteautootje controles rijdt. Een Corsaatje met het wapen van Vir er op. Ik vroeg of hij engels sprak. Hij bleek Duits te kunnen. Ik vroeg hem waarom het kan zijn dat onze straat, aan de noordzijde minder dan 3 meter is.
“Dat heeft er allemaal mee te maken dat er illegaal gebouwd is!” was zijn antwoord. “Ja, maar dat is nu toch allemaal gelegaliseerd en hoort er een weg bij die minstens 3 meter is?” De man bleef geduldig en antwoordde: “Daar kunnen wij als gemeente niet meer aan doen, door die illegale bouw is alles geworden zoals het nu is!” Om te proberen hem een beetje boos te krijgen zei ik: “U hebt als gemeente illegaal bouwen toegelaten. U heb niets verboden en de mensen gewoon door laten bouwen, terwijl u wist dat het illegaal was. En nu bepalen mensen nog steeds hoe groot hun grondstuk mag zijn, ten koste van de breedte van de straat!” De ambtenaar: “Ja dat is nu eenmaal zo”.
Conclusie: Iedereen op het eiland mag doen en laten wat hij wil en wat hem goed dunkt. De gemeente kan daar niet tegen optreden. Ik vraag me nu toch wel af wat die ambtenaar dan in zijn autootje doet, als hij rond rijdt.


Er zijn binnenkort nieuwe burgemeestersverkiezing, waar wij uiteraard niet aan mee mogen doen. Maar je mag je wel een beetje in de politiek verdiepen. We zijn gisteravond naar een toespraak geweest van de jongste kandidaat aller tijden in Kroatië. Hij is 25 jaar oud. Ik heb zijn flyer vertaald en wat hij van plan is geeft hoop, alhoewel je maar af moet wachten of hij, na zijn verkiezing ook alles uit zal voeren. De huidige burgemeester beloofde ook van alles, maar is vaker bij zijn vrienden in Hongarije en Slovakije te vinden, dan op het eiland. Dit is ook wel te zien omdat investeringen met name worden gedaan door Tsjechen Slowaken en Hongaren. Ik zal de volgende keer daar eens wat dieper op in gaan.
In ieder geval was het gisteravond gezellig met gratis drinken en een koud buffet er bij. Hier staat Barbara met de mogelijk a.s. burgemeester op de foto:

Wat ik heel sterk in zijn toespraak vond dat hij openlijk mededeling deed, dat het de corruptie op het eiland aan zou pakken. Alleen weet ik niet of hij daar als kandidaat sterker van wordt, want het netwerkt van corruptie is kennelijk zeer sterk verbreid.

Ik sluit maar weer zonnig af met onze flessenborstel, die op dit moment in volle bloei staat.


 

Het is 22 mei 2017, 18.30 uur, onbewolkt, met een briesje uit het noordwesten. De temperatuur op dit moment 22,4 graden C. Vandaag zijn onze eerste gasten gekomen. Ze waren er reeds vroeg omdat ze hun laatste overnachting in Metlika hebben gedaan. Dat is in Slovenië, kort voor de Kroaatse grens.

  

Gisteren heb ik eens een paar foto’s gemaakt van een paar bloemen, die zomaar tussen de kiezels op onze straat bloeien. Het is de bedoeling dat onze straat binnenkort wordt geasfalteerd, dan is het wel gedaan me de bloemenpracht.

 

Tijdens het schoonmaken van het terras achter het huis had ik nog een ontmoeting met een schorpioentje.

Ja er verder? Maken we nog wat mee? Het is hier net als vissen. Een hele tijd vang je niets en dan ineens is er de sensatie “beet!” Vanmiddag, zaten we rustig op ons terras, met biertje bij de hand, verder niets te horen dan alleen een bulldozer die een paar straatjes verder zijn werk deed bij een juist opgeleverd huis. Ineens een gekraak en de telefoonleidingen bewogen. Je zou haast denken aan een aardbeving. Toen zag ik dat er telefoonkabels, die je normaal boven aan de palen zag, niet meer zichtbaar waren. Het bleek dat de bulldozer een leiding had geraakt, waarbij een tweetal palen als lucifershoutjes waren afgebroken. Natuurlijk even wezen kijken, maar de werklui stellen dat natuurlijk niet op prijs. Het internet en de telefoon werken nu nog, terwijl alle leidingen gewoon op straat liggen.  
 

 
 

Dat was dus even sensatie, maar een mooie vlinder op het straatje is toch veel mooier om aan te zien en eigenlijk meer de sensatie waard.


 

Het is dinsdag 30 mei 2017, 16.40 uur. Morgen is het alweer de laatste dag in mei 2017. Het is hier, net zoals elders in Europa, prachtig weer. Strak blauwe hemel, geen wind en een temperatuur van 25,9 graden C. Gelukkig niet zo heet en ook geen onweer. Barbara was een paar dagen slecht te pas en is nog steeds niet 100%. Ik denk dat zij een zomergriepje opgelopen heeft. Maar elke dag gaat het wat beter. Gisteravond hebben we met onze gasten de bbq aangestoken. Dat was de eerste keer dit jaar. Dit laatste is niet helemaal juist want in februari deden we dat ook al in Ferragudo (P). In de meimaand is alles nog prachtig groen en bloeien er veel bloemen. 

Een wandeling over het eiland geeft soms prachtige beelden, met op de voorgrond een stuk onbewerkt weiland, waar vroeger zeker schapen op hebben gelopen. Dan een smal strookje huizen, aan de noordzijde van Vir, dan een blauw strookje zee, tussen Vir en het eiland Pag. Dan komt als lichtgroen/grijs streepje land, het eiland Pag. Daartussen ligt weer een strook zee en dan komt het Velebitgebergte met toppen die tot 1700 meter reiken.
Als je die ruimte ziet, waar nauwelijks een mens (meer) de hand in heeft, snap je niet dat in het bewoonde gebied tussen de huizen mensen ruzie maken over het feit dat zijn als grondbezitter 0,5 meter aan de straat moeten afgegeven. Gisteren ben ik in Zadar geweest en heb met de geometerman, die bij ons alle metingen voor de percelen doet, gesproken. In eerste instantie hoe het zat met de metingen van ons terrein. Hij deelde mede dat alles gereed was en dat alls naar het gerecht kon. Hij wachtte alleen op een bouwvergunning van de verkoper. Deze verkoper meende wel een orgineel van ons gekregen te hebben, maar kon deze niet meer vinden. De geometerman vroeg of ik nog een orgineel voor hem ter beschikking had. Ik deelde hem mede dat wij er twee gekregen hadden en reeds drie jaar geleden eentje aan de bouwmeester hadden gegeven. De geometerman vroeg of hij mijn orgineel kon krijgen voor verdere vlotte afhandeling. Ik had daar toch al bedenkingen tegen omdat bij het zoekraken van dit exemplaar ik helemaal niets meer had. 
Nog even terugkomende op de breedte van de ulica's (straatjes) vroeg ik aan de geometerman hoe breed die wettelijk moesten zijn. "Minimaal drie meter" was zijn antwoord. Hij mat even op hoe breed ons straatje ter hoogte van ons huis was. Dit bleek 3,50 meter te zijn. "Jij hebt een halve meter voor de straat gegeven, maar de overburen, hebben geen halve meter afgestaan, anders was jullie straat 4 meter breed geweest!" Hem medegedeeld dat bovenaan de straat deze minder dan 2,80 meter breed is en dat je daar nauwelijks met een auto in kunt komen. De geometerman zei dat de gemeente daar zorg voor moest dragen dat het in ieder geval 3 meter moest worden.
Dan kun je wel weer boos worden, maar dat helpt niets, want stel je voor dat het voor de gemeente moeilijk wordt. Ze denken:
"Nee, laat het maar zo. De burgemeester is voor de derde keer zijn ambtsperiode aangetreden en kan lekker weer vriendjespolitiek bedrijven. Toch waren alle mensen achteraf tevreden, na het gratis vullen van hun buikjes met bier/ wijn en gegrilld vlees. En dat is toch iets waar je tevreden op terug kunt kijken. Ik moet erkennen dat ook daar aan heb deelgenomen, terwijl ik niet stemgerechtigd ben. Wat de toekomst brengt? Het is voor de echte bewoners duidelijk. Lekker verder gaan mopperen op de burgemeester dat hij corrupt is en niet opkomt voor de gemeentebelangen....

Van de geometerman ben ik naar onze advocaat in het centrum van Zadar gegaan. Daar werd mij medegedeeld dat deze man afgelopen winter was overleden. Dezelfde secretaresses waren nog aanwezig en een jonge advocate zou de zaak hebben overgenomen.

Toch dacht ik er even over na: "Als je maar veel geduld hebt, waait alles vanzelf over. De belanghebbenden sterven weg en daarmee ook de problemen". Een der secretaresses deelde mij mede dat een copy van de orginele bouwvergunning middels een notaris als orgineel aangemerkt kon worden. Zij was genegen om komende donderdagmorgen met mij naar de notaris te gaan om dit te regelen. Wordt vervolgd.......

 

Geduld is de kunst om te hopen dat alles goed zal komen.