Ik had niet gedacht dat er zoveel mensen waren die mij mededeelden dat zij het dagboek op de website misten. Sommigen vroegen of er wat aan de hand is. Gelukkig gaat het hier zijn gangetje. Maar echt. Soms weet ik niet wat ik het eerste moet doen. Ik heb teveel hobby´s. In de wintermaanden ben ik bezig geweest met de bouw van een radio. Eentje naar mijn eigen ontwerp. Verder zijn er de twee maanden Portugal tussen gekomen, van half januari tot half maart. Ik heb bewust geen hobbymateriaal meegenomen. Wel mijn notebookje en daar begint het dan weer. Ik ga op zoek voor de beste schakelingen voor mijn radio. Want waarom zou ik het wiel twee keer uitvinden? Dan heb ik mijn schrijfblok en dan gaat het weer in mijn hoofd rond. Berekeningen en schema´s tekenen wat wel en niet kan. Ik kan dat niet in mijn dagboek schrijven, want dan zullen velen afhaken en misschien wel denken dat ik gek geworden ben.

Ik begin dan maar met de heenreis naar Ferragudo in Portugal...

Reis met de auto van St. Johann in Tirol naar Ferragudo in Portugal. Afstand 2750 km.

Dit was de derde keer dat wij deze reis gingen maken. Het is altijd een risico om in januari met de auto op pad te gaan. De vorige twee jaren hadden we geluk met het weer. Het was toen droog en helder. Op de 17e januari, na het ijs van de voorruit te hebben gekrabt, vertrokken wij. Op de tv en op de radio had men onstuimig weer voorspeld. We vertrokken om 06.00 uur met als eerste eindbestemming Valance en Frankrijk. Bij de meeste Spanjegangers die met de auto reizen, wel bekend. De afstand, via Zwitserland, was 899 km. De verwachte reistijd 9 uur en 13 minuten. Het was droog en we zeiden tegen elkaar: “Nou het valt best mee!” In het Inntal, voorbij Innsbruck begon het te sneeuwen. Dikke vlokken dwarrelden naar beneden. Bij de Arlbergtunnel lag al een flink pak sneeuw en de ruimers waren actief. Voorbij Bern, richting Luzern, kwam er bij de sneeuwval ook sterke wind. Ik zei nog tegen Barbara: “Als je in Nederland sneeuwval hebt met zo´n wind, kom je niet ver. Overal sneeuwduinen.” Maar bij ons ging het goed. Langzaam natuurlijk. Soms 60 km/h omdat op de autoweg ook een laag sneeuw begon te ontstaan. Het ging allemaal goed. Ook in Frankrijk richting Grenoble, geen verdere problemen en de temperatuur, die de hele weg rond een graad of 3 was, begon in het Rhônedal op te lopen tot 10 graden. Uiteindelijk kwamen we tegen een uur of 6 bij het hotel aan. Dit was een eenvoudig hotel, maar konden er lekker eten. En het belangrijkste was dat de auto met de vele spullen er in achter slot en grendel stond.

Het was mijn bedoeling om mijn APRS in de auto aan te sluiten. Dan zou je via google maps precies kunnen zien waar we reden, maar de antenne die ik vast moest klemmen tussen een portierraam, ging hierdoor niet helemaal dicht. Bij de andere auto´s had ik daar geen problemen mee. Vanwege de vele neerslag, besloot ik dit maar achterwege te laten.

De volgende dag, de 18 januari ging het richting Castillon, een plaats aan de Middelandse zee, een 80 kilometer voor Valencia. Ik koos er dit keer ook voor om het binnenland van Spanje te mijden omdat men daar ook sneeuwval had voorspeld. Ik zag in het nieuws de verkeerschaos rond Madrid, door 5 cm sneeuw op de straat, die net als in Nederland voor problemen zorgt, vanwege het rijden op zomerbandjes. Ik heb winterbanden en daarmee kom ik er wel doorheen, maar wat moet je als de zomerbandjes om je heen verkeerschaos veroorzaken?
Dit was weer een afstand van 814 km. Naar verwachting zou daar 7 uur en 24 minuten over gedaan moeten worden. Hoe verder we in het zuiden van Frankrijk kwamen, des te mooier werd het weer. Zo´n 14 graden. Ook de verkeersstromen werden steeds minder. Eenmaal in Spanje, waren we bijna alleen op de autoweg. Alleen om Barcelona natuurlijk verkeer. Opvallend veel Nationale politie in Catalonië. Vooral nabij de tolpoorten. De sterke hand van Madrid was hier duidelijk te merken.

-Er zijn voor en tegenstanders voor een Catalonië als onafhankelijke staat. Een nicht van mij heeft een huisje in het Zuidoosten van Spanje en schreef: “Waarom Madrid gelijk heeft met zijn optreden tegen Catalonië.” Ik persoonlijk denk dat je niet moet praten over gelijk. Je moet luisteren wat een bepaalde bevolkingsgroep wil. Willen zij onafhankelijk worden? Oké geen probleem. Kijk naar de Balkan. Joegoslavië is uiteen gevallen in Slovenië, Kroatië, Bosnië en Herzegovina, Montenegro, Macedonië, Servië en Kosovo. Nog steeds botert het tussen de buurtjes niet, maar toch is er vrede. Behalve in Bosnië, waar drie bevolkingsgroepen samenwonen, heeft iedereen zijn zin gekregen. Op dit moment is het een kinderachtig geruzie over de viswateren tussen Slovenië en Kroatië. Je moet toch iets te zeuren hebben of niet dan?
Zo ook in Spanje, laten de Basken en de Catelanen zelfstandig worden als zij dat willen en maak economische afspraken zodat alles door kan gaan net als voordien. De grens zal dan uiteindelijk alleen een cultuurgrens worden.
Kijk eens naar de heer Erdogan in Turkije. Hij, en ook zijn voorgangers hebben niets op met de Koerden die in het Zuidoosten van zijn land wonen. Doordat deze Koerden achtergesteld worden bij de Turken, zelfs op de scholen de Koerdische taal (die al veel langer in dat gebied bestaat dan de Turkse taal) komen zij in opstand. Ook met geweld. Niet goed te praten, maar begrijpelijk. De Duitsers in de tweede wereldoorlog werden ook aangevallen door verzetsbewegingen. De Duitsers noemden het “terroristen” de Nederlanders noemden het “verzetshelden”. Dus geen enkel verschil als nu bij de Koerden. Mijn voorspelling was dat, wanneer de koerden, die als enig volk openlijk, met zowel mannen als vrouwen de IS te lijf is gegaan, de strijd gewonnen hadden, dat Erdogan in zou grijpen, omdat hij bang is voor het ontstaan van een enorm Koerdisch rijk, dat zich uitstrekt over de landen Iran, Irak, Syrië en Turkije. Dit bestrijden wat de heer Erdogan doet, om tevens elke bewoner in Koerdistan een terrorist te noemen, zorgt er voor dat er nooit vrede zal komen en de haat zelfs overslaat in landen als Duitsland en Nederland, waar Koerden en Turken, die eerst vredig naast elkaar woonden, nu slaags met elkaar raken-

Sorry, we waren onderweg en al voorbij Barcelona richting Castellon. Het wordt steeds stiller op de autoweg en de temperatuur gaat richting de 16 graden. Je hebt direct al een voorjaarsgevoel. Vooral als je ´s avonds even door het centrum van die stad loopt en de terrasjes vol zitten. Wel met dikke jassen aan, maar er is buitenleven. Ons hotel is goed. Alleen voor het eten kwamen wij uit bij Burger King. Onze auto stond weer op een beveiligde parkeerplaats, maar dat kostte wel voor één nacht 10 Euro.
De volgende dag hebben we rustig aangedaan, heerlijk van het inclusieve ontbijt genoten, waarna we weer voor de volgende 514 kilometer aantraden, richting Almeira. We hadden daar geboekt bij het AC hotel bij Marriott. Waar het hotel precies staat, lieten wij maar aan de navigatie over. Het traject liep langs de kust. Ik was eigenlijk nog nooit in die streek geweest en toen we Almeira binnenreden, wist ik het ook wel. Daar hoef ik niet naar toe. Alles plastic kassen, van de kust, tot aan de autoweg en aan de andere zijde van de autoweg, tot aan het gebergte. Elk vrij plekje is volgebouwd.

-Eigenlijk is het onze eigen schuld dat een heel landschap onder plastic is verdwenen, want wij willen het hele jaar aardbeien, tomaten en andere zaken, die normaal in de zomer aanwezig zijn, nuttigen. Zolang wij vragen, wordt er aangebouwd. Ik had liever dat gebied gezien dat met citrus bomen.
Maar ja, de economie vaart er wel bij en in Nederland het je ook een glasstad en die moet in de winter ook nog verwarmd worden-

In de stad Almeira aangekomen de radio maar wat zachter gezet om goed te kunnen luisteren naar wat de juffrouw op de navigatie te vertellen had. Uiteindelijk kwamen we in de binnenstad met smalle straatjes, waar je nergens parkeren kon. “Nog 100 meter te gaan”. Ik zeg tegen Barbara: “Hier kan toch geen hotel staan?” Ik had de woorden nog niet uitgesproken of de juffrouw zei: “Das Ziel befindet sich auf der Rechter Seite”. M´n hoofd even bukken en uit het raam omhoog kijkende, zag ik de naam van ons hotel. Er was slechts één gelegenheid om de auto weg te zetten. Dat was vlak voor de ingang. Voordat we naar binnen gingen zei een page, dat de auto geparkeerd kon worden in de parkeergelegenheid, direct naast de ingang, maar dat hij de auto weg zou zetten, omdat dit een speciaal opbergen van het voertuig zou zijn. Zucht, nou ja oké. Andere gelegenheden waren er niet. Het hotel zag er goed uit. Mooie kamer, alleen een klein raam, zonder uitzicht. Maar ja, het is maar voor één nachtje.
Vervolgens een wandeling gemaakt richting haven. Langs het havengebied. Dit is een lange strook die als park ingericht is. Veel speeltoestellen voor de kinderen, die maar weer eens aantonen dat Spanjaarden kindvriendelijk zijn. We besloten in een bar iets te gaan drinken. Dit was de bar “Port of Almeira”. Inderdaad bij binnenkomst net een Engelse pub. Alleen de Engelse eigenaar was volgens ons al jaren geleden vertrokken of overleden en sindsdien was er geen onderhoud meer gepleegd. Ik bestelde een biertje. Ze hadden niet van de tap, dus maar een flesje. Barbara wilde een rood wijntje en kreeg er eentje. Het laatste beetje uit een fles, maar het smaakte haar goed. Ik bestelde nog een biertje en een rood wijntje. Een rood wijntje hadden ze niet. Dan maar een wit wijntje. Hadden ze ook niet. Ik maakte de opmerking dat ik het nog nooit had meegemaakt dat in een Spaanse horecagelegenheid geen wijn te krijgen was. (ging natuurlijk in het Engels) “Wij hebben ander publiek”, zei de barkeeper. Inderdaad stond er een jongeman, een beetje bleek en mager, met een meisje te praten. In zijn hand hield hij een flesje bier. Maar wat het meeste aan hem opviel waren zijn lange rastaharen, die tot aan zijn knieën rijkten. Ik dacht nog: “Als die hier in de bar naar de wc moet en hij gaat op de pot zitten, waar laat hij dan zijn haren en hoe doet hij het dan om z´n kont af te vegen!” Haren kon je het niet meer noemen omdat alles vervilt was. Het was meer een geweven tapijt dan haren. De jongeman ging met het meisje naar buiten. Zij rookte een sigaret en aan de wijze van roken te zien, was hij aan het blowen. Na betaald te hebben en ik hem bij de uitgangsdeur passeerden, zei ik tegen hem: “You want to the point? Take a joint!” Hij begreep het niet en ontkende dat hij een joint gerookt had. Ach laat ook maar ik heb die tijd al lang achter me gelaten.  

De bedden waren goed, het ontbijt ook, de prijs voor het parkeren minder, want we moesten 16,00 Euro betalen. De auto werd door de page opgehaald en na hem een fooi te hebben gegeven stapten we in. Er was geen mogelijkheid om de navigatie te voorzien van de laatste opdracht. Ik vond een eindje verderop een klein plaatsje waar parkeren wel even mogelijk was. Dit was nabij een terrasje. Snel voerde ik de nieuwe gegevens in en wel voor onze eindbestemming Ferragudo. Dit was nog eens 667 km. Voor 6 uur en drie kwartier reistijd, via Granada, Sevilla richting Portugal. De navigatie was aan het rekenen en gaf reeds en snelste route en de kortste route weer. Alleen de economische route daar deed hij lang over. “Ach maakt ook niet uit ik wil toch de snelste route” en toetste dat aan. “Stop” niets ging meer. De computer van de navigatie was vastgelopen. Daar gaat dan je goede voornemen, in een stad met alleen eenrichtingsverkeer in het centrum, geen borden, geen kaart. Nou vooruit maar, het kompas in de spiegel van de auto deed het nog en we moesten richting west. Uiteindelijk ging het dan richting Malaga. Toch een vreemd gevoel als je altijd op de navigatie gereden hebt en je van tevoren de aankomsttijd weet en nog veel andere informatie die je krijgt niet meer ontvangt. Ik voelde me 20 jaar in de tijd teruggeworpen. Vroeger voor de navigatietijd, bestudeerde ik kaarten net zo lang, tot ik alle wegnummers in mijn geheugen had zitten. Zo snel kan het gaan dat een computer eigenlijk de baas wordt van je hersenen. Onderweg heb ik de navigatie regelmatig in en uit geschakeld maar niets gebeurde er. Zelfs de kaart die normaal op de navigatie verscheen deed het niet meer. Onderweg moest Barbara een plas en ik deed de motor uit en dacht dat wanneer ik de accupolen los zou halen, de computer van de navigatie misschien gereset zou worden. De reset, terug naar de fabrieksinstellingen had ik in die tijd al minstens 10 keer uitgevoerd, zonder resultaat. Ik liet het maar voor wat het was. Barbara stapte weer in de auto. Ik zette de auto op het contact en toen zag ik het beginscherm van Hyundai op het schermpje komen. Daarna duurde het een tijd en toen kwam ook het kaartenmateriaal en deed de navigatie het weer. Beiden waren we gelukkig en blij, alsof we een kleine prijs in de Lotto hadden gewonnen.

Aan het einde van de middag kwamen we bij het appartement, op de bovenste etage van een complex aan 60 treden te gaan. Dus dat was wel even sjouwen met al die spullen. Gelukkig was mijn voet hersteld en kon ik weer normaal lopen.

Dit was dan de reis naar Ferragudo. Later meer over Ferragudo.


Eenmaal in Ferragudo aangekomen, betrokken we ons  appartement. De temperaturen in Ferragudo vielen eigenlijk wat tegen, alhoewel we in de maand februari geen neerslag hebben gehad. Het was altijd zonneschijn, maar ook steeds een noorden wind die over het land kwam.


Hier boven de praja Grande. Het strand net even ten zuiden van ferragudo.

´s avonds een door ons gekocht electrisch kacheltje en de haard, maakte het binnen aangenaam.


In het haventje van ferragudo is altijd bedrijvigheid van vissers die de netten schoonmaken van andere zaken dan vis. Je weet niet wat je allemaal ziet, wat binnen wordt gehaald.

Bij het zien van de grote vis, denk ik bij mezelf: "Waarom niet terug gegooid, als je hem toch niet gebruikt.


Het gaat ze natuurlijk om deze dingen, die in restaurants goed geld op brengen.


Maar vooral al de bloeiwijzen in de winter geven een voorjaarsgevoel.


14 februari 2018, 14.00 uur.

Maar niet is het altijd zo mooi. Er was ook voldoende plaats ingeruimd voor een zuidwester storm:


 

Tussen droom en werkelijkheid

De wereld, die tussen droom en werkelijkheid verschijnt,
is als een wolk, waarachter de zon even verdwijnt.
De zon is er nog wel en verlicht alles om me heen,
maar de warme stralen mis ik, die laten me alleen.
Ik sluit mijn ogen en laat mijn gevoelens gaan
en denk aan de zon, die komt zeker achter deze wolk vandaan.
Veel zon, maar ook wolken zijn er, door mijn hele leven,
die te veel schaduw voor een ander hebben gegeven.
Ik ben maar een mens en ben bereid,
om te leven tussen droom en werkelijkheid.

                                                       Gejo: 19-5-2018