St. Johann in Tirol Tmin Tmax wind
Maandag
07.11.2016.
-9 °C
16°F
-2 °C
28 °F

Aktuele streetview, Berglandweg te St. Johann in Tirol (11.00 uur)
Het is 11.20 uur, het sneeuwt met dikke vlokken. De temperatuur op de vensterbank voor mijn raam is 3,1 gr.C.
We zijn alweer bijna een week thuis. Bijna niet voor te stellen. Er ligt dan ook een hoop werk op je te wachten als je zo weinig thuis bent geweest. Belastingpapieren en formulieren om te bewijzen dat je nog in leven bent.
Elke uitbetalende instantie met z´n eigen formulieren. Ik schaam me soms dat ik elke keer weer naar het meldeambt moet voor handtekeningen en stempels. Het onduidelijke formulier dat ik o.a. van het SVB krijg, die moet ik zelf een aantal keren doorlezen om precies te weten, wie wat in moet vullen.
Het zou toch mogelijk moeten zijn om éénmalig een formulier in te vullen en daarna elk jaar daarna een korte verklaring:
"Hierbij verklaar ik........ dat er geen veranderingen hebben plaatsgevonden t.o.v. het vorige jaar."
Maar ja, ik zal wel te simpel van geest zijn. Mij werd verteld dat de Zwitserse inwoners in St. Johann een simpel A4tje hebben, dat volkomen begrijpelijk en eenvoudig is opgesteld.

Cultuurschok:
In de 14 dagen dat we in Nederland waren was er veel discussie op de tv over levensbeeindiging, als je van je zelf denkt dat het goed is geweest. Er zijn daarover in Nederland natuurlijk voor- en tegenstanders. Eigenlijk is het hoofdpunt van de discussie, of je over je eigen levenseinde mag beschikken. In ieder geval wordt in Nederland de laatste wilsbeschikking  gerespecteerd. Of je begraven wilt worden of gecremeerd. Of uit jouw as, als voeding dient voor een nieuw geplant boompje. (spreekt mezelf enorm aan!). Of dat je wilt dat je as uitgestrooid wordt.

In Oostenrijk kun je ook kiezen voor begraven of cremeren. Maar met de as die van jou overblijft, kan niets anders gedaan worden dan in een urn op een bepaalde plaats te bewaren. Of in de grond of in een muur of thuis.. Uitstrooien? Uit den boze! Ik dacht altijd dat het de overdreven milieuregels waren die dit zouden verbieden. Totdat ik deze week over dit hele gebeuren een discussie op de tv volgde.
Ik begreep uit de woorden van een theologisch geleerde man, die de mening verkondigde voor alle mensen in Oostenrijk, of je nu katholiek bent, evangelisch of helemaal niets:
"As kan niet verstrooid worden, omdat dan de plek niet meer terug te vinden is waar je ter nagedachtenis bij de dode stil kunt blijven staan zoals tijdens Allerheiligen."
De vragenstelster zei hierop: "Maar als het nu de laatste wens is van de overledene?"
Heel resoluut zei de geleerde:
"Op het moment dat je overleden bent, heb je geen recht meer op zelfbeschikking en bepaalt de staat met zijn wetten wat er met jou gaat gebeuren..........

Toen ik hierover verder nadacht, begreep ik het....Hier in Oostenrijk hoef je geen donorcodiciel te hebben. Als je niet iets bij je draagt, waarin je te kennen geeft,  dat je niet als donor gebruikt wilt worden of door de nabestanden dit uitdrukkelijk wordt verboden, dan kan men overgaan tot het uiteennemen van je stoffelijk overschok om de nog bruikbare delen te hergebruiken.
 
Alleen begrijp ik nu het volgende niet meer. In het strenge Katholieke geloof, dat uitstraalt op alle prachtig getooide graven, gelooft men dat het lichaam verder zal leven en uiteindelijk weer op zal staan, zoals je begraven bent.........Maar ze hebben dan wel veel van je lijf gedemonteerd.......
Ik geloof ook. Maar ik geloof zoals het in de Bijbel staat:
"Uit stof zijt Gij geboren en tot stof zult Gij wederkeren"
Bij deze woorden wordt alles om te geloven veel simpeler. Verder heb  ik respect voor elk geloof. Ook voor het geloof dat er niets na de dood zou zijn.



 
St. Johann in Tirol Tmin Tmax wind
Donderdag
10.11.2016.
-4 °C
25°F
0 °C
32 °F

Aktuele streetview, Berglandweg te St. Johann in Tirol. (12.00 uur).
Het is 17.50 uur, dus reeds donker. De temperatuur is inmiddels 2 gr. C. en is sterk dalende, ten teken dat we een heledere hemel hebben.
Gisteren heb ik mijn winterbandjes er om gekregen. Het is per 1 november plicht, maar zolang je geen ongeluk krijgt, controleert niemand dat. Eén bandje heb ik meegenomen, dat gaat als het goed is mee op reis.
Ik ben druk bezig om mijn  kamertje op te ruimen, omdat ik geen plaats meer heb. Maar ik moet bekennen dat het niet opschiet. Ik kijk wel eens naar die programma´s op de Duitse tv, waar met behulp van experten opruiming gehouden wordt. Ik kijk al enkele jaren naar die programma´s en ik weet precies wat ik tegen mezelf moet zeggen. "Hoe lang is het geleden dat je dát boek ter hand hebt genomen? Meer dan een jaar geleden? Weg er mee! Maar ja, ik heb de angst dat ik net wat nodig heb dat in dát boek geschreven staat! "Dat kun je toch ook op internet vinden?" hoor ik je zeggen. Klopt dat is ook zo. Door jaren met de oorlogsjaren bezig geweest te zijn, heb ik ook een redelijke bibliotheek van hierop betrekking hebbende boeken. Gebruik ik die nog? Nou, eh nee. Een nieuw boek natuurlijk wel. Verder radioonderdelen. Ik wil nog wel gaan bouwen, heb genoeg onderdelen, maar gebruik ik ze allemaal nog? Ik weet het niet. Ik denk dat ik maar eens rogoureuzer te werk moet gaan. Ik weet uit mijn kennissenkring dat er velen zijn van mijn leeftijd tot in hoge leeftijd, die geen afstand van iets kunnen doen. Als je al die stress van je afgooit en alleen je zintuigen te werk laat gaan, zonder iets om handen te hebben, dan blijkt dat je vanzelf begint te filosoferen:

Hieronder een stukje waarin ik mijn gedachten de vrije loop liet gaan:
(van vluchtelingen op grote schaal was toen nog geen sprake)

11 september 2011.
Het is vandaag de dag dat we herdenken dat het nu 10 jaar geleden is  dat passagiersvliegtuigen het World trade center binnenvlogen en de wereld daardoor geheel veranderde. Niet voor te stellen dat het al weer zo lang geleden is.

Wat hebben we er van geleerd? We jagen de ene na de andere terrorist en denken dat de wereld na de dood van zo´n terrorist beter wordt. Maar we vervielen inmiddels in oorlogen o.a. in Irak en Afghnistan, maar we bemoeien ons ook met Epypte, Libie en Tunis en dat allemaal omdat wij, westerlingen, denken de wereld beter te kunnen maken. Maar oogsten wij met het planten van z.g. vredesboompjes, geen haatvruchten? Als je er goed over nadenkt, laten we eigenlijk niemand in hun waarde. Niet alleen de moslims, maar ook oude volksstammen, die al eeuwen in hun oude tradities leven, zoals wij dat zelf ook doen. Zij moeten democratisch worden, net als wij. Want zoals wij leven, dat is het ideaal.

Op dit moment zit ik in ons huisje in Novaki Ozaljski, kun je eindelijk alles rustig op een rijtje zetten. Een buurtje op 200 meter aan de ene kant en eentje op 100 meter aan de andere kant. Voor mijn neus een oude boomgaard, waar de wind doorheen gaat, bij 30 graden. Af en toe laat een appel zich vroegtijdig vallen. Door de boomgaard heb ik uitzicht richting Zuid-Oosten. Ik kan wel 20 kilometer ver kijken, zonder één huisje waar te nemen. Alleen bos met af en toe een open plek daar tussen. In de verte hoor ik motorzagen van mensen die ik het bos aan het werk zijn.
Uit de radio in het huis komt sloveense muziek van de zender Sraka uitt Novo Mesto. Deze muziek komt veel overeen met de Oostenrijkse Volksmuziek, maar klink mij  mooier in de oren.
Toch, als ik goed en lang nadenkt, vraag ik mezelf wel eens af: "Wat doe ik hier?" Als Nederlander, midden tussen de Kroaten.Om de taal hoef ik me zo langzamerhand niet meer zo druk te maken. Ik kan me verstaanbaar maken. Het verstaan is weer een andere zaak. Een rustig gesprek onder 4 ogen kan ik volgens, maar als er een boel Kroaten samen zijn, kun je het wel vergeten, want dan gaat alles door elkaar en de persoon met de luidste stem heeft meestal het hoogste woord.
Ik wordt geaccepteerd en velen kennen me hier wel.
Het leven is hier eigenlijk als voor 50 jaar op het platte land in Nederland. Op dit moment is iedereen druk met de druivenoogst. Iedereen help iedereen in de buurt. Hier wordt meer gegeven dan terug wordt verlangd. Men is tevreden met het even bij elkaar zitten, met de grill aan, of zo met een stukje worst of kaas. Alle worst en speksoorten worden natuurlijk zelf gemaakt.
Ook de wijn ontstaan door huisvlijt.
Als je hen wat schenkt, krijg je geen "dankjewel!" maar een dag later een zak aardappelen of uien. De vader van Barbara heeft in het verlden, jaren lang geprobeerd om dat terugschenken van goederen tegen te gaan en dat slechts een "Dankjewel!" voldoende is. Maar zijn pogingen waren zinloos.
Het bleef gewoon hetzelfde. Krijg je wat, dan moet je méér teruggeven.

Moeten wij in de arabische wereld niet hetzelfde doen? Respect hjebben voor hun geloof en levenswijze. Misschien kunnen wij, als westerlingen, nog wat van hen leren......
Nog ingewikkelder is het wanneer plotseling verschillende culturen bij elkaar komen. Je hoeft dan niet persé aan Europese culturen ten opzichte van culturen buiten Europa te denken, maar b.v. Verschillende tussen nederlanders met Duitsers en Oostenrijkers.
Er ontstaan vaak misverstanden omdat iedereen zich aan zijn, van huis uit, meegekregen normen wil vasthouden.

Een studie van mij op een strandje, dat ik heel goed ken, heb ik de mensen vergeleken met verschillende soorten pinquins.
Elk soort pinquin zoekt zijn eigen soort op. Al zijn de verschillende tussen een ander soort ook maar minimaal waar te nemen.
Elke groep heeft zijn eigen taal, maar ook gewoontes, gevoel voor humor en communicatie onder elkaar.
Als je als pinquin een minderheid bent, betekent dat "stress". Telkens, wanneer je het gevoel hebt, dat je jezelf bij een bepaalde groep hebt angesloten, krijg je een harde pik van één of enkele van die groep, ten teken dat je wel wordt getollereerd, maar zeker niet bij dat soort thuis hoort. Na verloop van tijd heb je dat door en ga je als vanzelf een eigen plekje zoeken. Een plekje waar je jezelf veilig voelt. Jammer dat je geen, of bijna geen medepinquins hebt om mee te communiceren.
Een soort waarvan er in de praktijk te weinig zijn, wordt in de natuur met uitsterven bedreigd.
Ver bij het strand vandaan in mijn boerderijtje in het binnenland, heb ik mij bij een zeldzaame groep pinquins aangesloten. Dit is een heel eenvoudig te brgrijpen soort en ik wordt niet uit de groep verdreven.....
Toch denk ik vaak aan mijn soortgenoten. De 17 miljoen, op een klein stukje land krioelende pinquins. Ik weet dat ze door gebrek aan ruimte vaak op elkaar pikken en er zijn ook ondersoorten, die de hoofdgroep het liefst zou willen verdrijven.
Ik ben in die groep geboren en ken hun eigenaardigheden, zowel de goede kant maar ook  de negatieve. Er zijn daar pinguins die ik dolgraag weer eens onder mijn korte vleugeltjes zou willen sluiten en even zou willen knuffelen.
Kortom, als je als bepaald soort pinquin bent geboren, dan blijf je dezelfde soort. Probeer daarom ook niet om andere soorten te veranderen, zoals jij je dat graag zou zien.....


Terwijl ik dit schreef, in 2011, was ik me er niet van bewust dat er hele horden andersoortige pinquins binnen onze soort zijn  gekomen. Daarbij zijn er ook soorten die nu aan onze gewoontes beginnen te knagen en telkens op ons inpikken (Zwarte Piet). Deze agressieve soort, moet niet vreemd opkijken dat de hele grote kolonie pinquins ook eens heftig terug kunnen gaan pikken.
Als elke pinquinsoort de andere soort zijn ruimte geeft en respect voor de andere soort heeft, kunnen er vele soorten op een klein stukje grond samen leven. 
 
 
ASt. Johann in Tirol Tmin Tmax wind
Dinsdag
15.11.2016.
-8 °C
18°F
1 °C
34 °F
 
Schneehöhe Berg (1.604m 35 cm
Schneehöhe Tal (659m)  10 cm
Schneehöhe Ort (659m) 5 cm


Aktuele streeetview, Berglandweg te St. Johann in Tirol (10.30 uur)
Het is 16.15 uur. Momenteel hangt er een hoge sluierbewolking, bij windstil weer. de temperatuur 4,3 gr. C. Het grootste gedeelte van de dag was het zonnig. De komende dagen zou de temperatuur op lopen. In de afgelopen nachten draaiden de sneeuwkanonnen op volle toeren. Met geopend raam kun je ze horen en de stuifsneeuw, die deze kanonnen produceren, veroorzaakten op de auto´s in de straat ook een dun laagje sneeuw. De supermaan konden wij gisteravond niet bekijken, waarschijnlijk door deze stuifsneeuw.
De organisatie die de pistes in orde moeten brengen, zijn eigenlijk dag en nacht druk om er voor te zorgen dat er met de kerst geskied kan worden. Het is eigenlijk nog te vroeg om te zeggen of dat ook lukt. Maar in die sector denkt men op dit moment: "Wie niet waagt, die niet wint!"

Ik heb de laatste tijd nogal eens gemopperd op Oostenrijk, maar deze keer ben ik er toch wel trots op om hier te wonen. Waarom? Nou, omdat Oostenrijk, binnen de EU, de enige minister van buitenlandse zaken heeft, die openlijk ervoor uitkomt dat Europa met de toetredingsgesprekken met Turkije moet stoppen. Ik denk daar ook zo over. Met zo´n man als Erdogan daar aan de macht, die zich eigenlijk alleen kan handhaven door mensen van de partijen op te sluiten, die tegen hem zijn, Ruimdenkende professoren op universiteiten te ontslaan en de media monddood te maken, door het verbieden van bepaalde kranten.
Veel ministers binnen Europa zijn afwachtend en mild. "We hebben toch een deal, over vluchtelingen met Turkije en we zijn al ver in gesprek om het Cyprusprobleem op te lossen......
Dat zijn dan redenen om niet duidelijk voor je mening uit te komen. Een dan later, als het te laat is, zeggen: "Als we dat van tevoren geweten hadden, dan hadden we het anders gedaan!"
Dat heb ik in de studie over de tweede wereldoorlog veel vaker gelezen. Uiteindelijk zullen wij in Europa ons zelf moeten redden, want steun vanuit de USA zal een stuk minder worden. Als je dan niet duidelijk bent en laat zien wat jou politieke richting is, dan gaat dat niet goed.
Het eerste probleem zal ontstaan als de IS door de Koerden, in samenwerking met het Irakse leger uit Noord-Irak  is verdreven. Turkije ziet dan een (bijna) onafhankelijk Koerdistan aan zij Zuidoostgrens. In het Zuid-Oosten wonen Koerden, die eigenlijk al jaren vechten om een eigen identiteit. (Eigen namen, eigen taal en eigen cultuur)
Een heel volk vernietigen kan ik deze tijd niet meer, want de medien zijn oppermachtig en dit zal direct tot veroordelingen komen voor de Turkse regering.
We moeten maar afwachten wat er gebeurt. Eigenlijk rammelt de EU aan alle kanten op dit moment. In Bulgarije is een ex-generaal, die pro Russisch is, president geworden. Hongarije gaat ook zijn eigen weg.
Niets lijkt er op dat de EU-staten met hun neuzen dezelfde kant op wijzen. Het is als een leger dat verloren heeft en op de vlucht slaat en daarbij elke soldaat iets van waarde dat hij tegenkomt, inpikt, als eigen lijfsbehoud voor later......

Ja mensen, stem dan maar op "Denk", want die partij wil niet, zo wat deze regering verlangt, intergreren, maar ieder voor zich in zijn eigen cultuur en iedereen moet voor iedereen respect hebben.
Het willen afschaffen van de zwarte Pieten is al geen respect hebben voor onze cultuur, die dit feest al jaren zo heeft gevierd.
Maar o we de Turkse parlementariers, van de andere partijen die niet conform "Denk" stemmen, die worden nu al in de Media door die partij onderuit gehaald. Ze kunnen die mensen net nog niet insluiten zoals Erdogan dat doet.
En een genocide ontkennen van Armeniers. Volgens hen moet er een onafhankelijk onderzoek komen. Ik denk dat er nergens zoveel onderzoek naar gedaan is. Er is zelfs nog ontzetten veel filmmateriaal en er zijn documenten gevonden, waaruit blijkt dat er genocide gepleegd is, op een groot gedeelte van het Armeneense volk, eenvoudig de laagvlakte van de Syrische en Iraakse woestijn in de laten lopen. De gebieden waar de IS nu aan de macht is. Deze weg, voerde voor die mensen naar de dood en stierven door dorst, honger en uitputting. Manneen vrouwen en kinderen...........
En "Denk" die dat niet uit wil spreken, wil wel heel erg goed opkomen voor onze kinderen.....Of toch alleen voor de kinderen van hun cultuur, want Blanke vrouwen die zo op straat lopen zijn toch maar minderwaardig en dus hun kinderen ook.
Als straf op de thee gaan bij de beledigde Turkse familie, om hun cultuur te leren kennen.........En omgekeerd, komt de Turkse persoon ook voor straf op de koffie bij een Nederlandse familie, die hij beledigd heeft? Nee? Oh, natuurlijk Turken doen zoiets niet.
Ik ben twee jaar naar school geweest, om de Turkse taal te leren en daarbij leer je tevens de Turkse cultuur wel kennen. Ik moet zeggen in die Tijd allemaal vriendelijke en gastvrije mensen. Ik ben met mijn caravannetje naar Turkijke geweest om te ervaren hoe het als als de Turkse familie met hun Ford Transit naar Trabson vertrekken. Altijd een hele reis.
Later nog een keer naop eigen houtje naar het Koerdische Zuid-oosten van Turkije. Ook heel vriendelijke en gastvrije mensen.
Dus ik heb van mijn kant laten zien dat ik respect voor medeburgers van Turkse afkomst heb. Is het dan teveel gevraagd om Turkse vrouwen achter hun fornuis weg te halen, Nederlands te laten leren en dat zij eens bij hun Nederlandse buurvrouw binnen gaat kijken hoe het in een Nederlands gezin toegaat?
Is dat niet nodig? Verbaas je dan niet dat het in de toekomst een keer escalleert.
Veel Nederlanders en Oostenrijkers zullen tevreden zijn met het feit dat kinderbijslag aangepast wordt aan de levensstandaard van het land waar die kinderen wonen. Goede zaak! Natuurlijk vinden die Turken dat niet omdat het in het verleden (60er jaren zo is afgesproken)
Met Nederlanders zijn in het verleden ook veel afspraken gemaakt b.v. over de pensioensleeftijd en de hoogte van het pensioen. Dit wordt allemaal aangepakt en protesteren helpt niet.
Hier zijn het de eerste graaiende soldaten, die ieder graantje mee willen pikken voor eigen lijfsbehoud.......
Morgen schijnt de zon weer..............
 
 

Innsbruck
  Tmin Tmax vjetar
Ponedjeljak
21.11.2016.
3 °C
37°F
7 °C
45 °F


.
Aktuele streetview, Berglandweg te st. Johann in Tirol (10.30 uur)
Het is 11.00 uur, licht bewolkt, veel z.g. Föhnwolken. We hebben een zuidelijke stroming. Dat beterkent dus föhn. Gisteren tot 15 graden en de komende dagen 17 graden of meer, afhankelijk van het föhngebied. Op dit moment is het al 12,4 graden. Tot boven de 1200 meter is nagenoeg alle sneeuw weer verdwenen. Jammer, want de sneeuwkannonnen schijnen alle waterbasinns reeds verbruikt te hebben. het is nu wachten op neerslag, zodat de basins weer gevuld worden. Ik denk dat de heren visieoenen hebben gehad met pisten met "Tahlfahrt" half november.  De voorspelling van het weer, gaat de trent van kopuder weer tot in december maar langzaam naar beneden. Dus mensen, als je van voorjaar houdt? Kom naar Tirol!


Gisteravond op de ORF een discussie of Turkije in een dictastuur vervalt. Een vertegenwoordiger van de partiij van Erdogan de AKP, in Duitsland was ook uitgenodigd. Een wereld van verschil is het wel of je de ideen en gedachten over vrijheid in de Europese klanden aanhoort op de stem van die vreselijke man, die wel heel goed was geinstrueerd om de juiste dingen te zeggen en als hij aan het woord was, was hij door niemand te redden. Ook niet door de gespreksleider. Volgens hem worden alle aanslagen in Turkije gepleegd door de Koerdische Arbeiders Partij, de PKK. Dat zijn toch wel de slimste mensen die er bestaan. Het woord Koerden wilde hij niet horen, want dat is allemaal PKK en die worden gevoed vanuit Oostenrijk en Duitsland. En Oostenrijk en Duitsland doen daar niets tegen. Wat je ook tegen die man zei, dat wij in het westen alles doen om de vrede te bewaren, dat wilde hij niet horen. Ook niet dat het Turkse leger in het Zuid- Oosten van Turkije, dus het Koerdengebied, soms ook tegen de burgerbevolking, als beesten tekeer gaat. Koerden mogen op school hun eigen taal niet leren en ook hun eigen cultuur wordt niet geaccepteerd. De PKK, die ook in Duitsland verboden is, zie ik persoonlijk als vrijheidstrijders, die opkomen voor de vrijheid van hun volk. Maar Turken zijn er goed in om volken te laten verdwijnen. Daarom  hebben we al jaren de z.g. voorjaarsoffensieven van het Turkse leger in het koerdische gebied en hongerig als ze zijn, komen ze ook vaan de Iraakse grens over om hen te bestrijden.
Jammer eigenlijk want Turkse mensen zijn gastvrij. Turkije, is een land van verschillen in natuur en cultuur. Ik heb zelf twee jaar de Turkse taal geleerd om meer van hen te weten te komen, maar na het zien van die vreselijke man, gisteravond op t.v. weet ik het zeker. Ik ga voorlopig niet op vakantie naar Turkijke. Alhoewel je in een "All inclusieve" er maar weinig van mee zult krijgen. Ik persoonlijk kijk ook altijd de bevolking van een land aan, en heb dan de vrije keuze om naar zo´n land te gaan of niet.

Natuurlijk ontstaat dan bij mij weer een gedicht. Ditmaal over het woord vrijheid:

Vrijheid, het meest besproken woord van deze tijd.
Helaas wordt het te pas en te onpas gebruikt, tot mijn spijt.
Denkende aan vrijheid, is dat het kunnen bewegen op een vrije aarde,
waar alle mensen gelijk zijn, ieder latende in zijn waarde?
Voor mij is vrijheid meer dan grenzen overschrijden.
Zonder schroom mensen met een bezoek kunnen verblijden.
Die vrijheid hebben om woorden uit te spreken,
zonder te vervallen in eindeloze preken.
Jezelf gelukkig willen voelen op elk moment van de dag.
Alles willen doen, niet vragen of het mag.
Ook al ben je een gevangene van je eigen lijf,
Gaan al je botten en spieren stram en stijf.
Dan kun je toch de vrijheid voelen om te zijn wie je bent.
Als je zo denkt, heb je misschien je eigen vrijheid onderkent.

                                                                     gejo

 
St. Johann in Tirol Tmin Tmax wind
Zondag
27.11.2016.
-3 °C
27°F
2 °C
36 °F

1e Advent 2016.

Weer: Zwaar bewolkt, windstil, temperatuur: 10,2 gr. C.

N.a.v. een ernstig ongeval van iemand, een dag voor de eerste advent,
schreef ik dit gedicht. Gelukkig niet levensbedreigend. Maar als je zo ver weg bent is dat een extra belasting. Beseffende dat je zelf ook een leeftijd krijgt dat je niet meer zomaar onvoorbereid, in de auto springt en op goed geluk een lange reis gaat maken. Gelukkig is zo te zien alles goed gegaan. Ik vermeld geen namen. 

 

Nu het eerste kaarsje tijdens advent weer licht mag geven,

ga je nadenken over de waarden van het leven.

Het is niet vanzelfsprekend, dat alles zo zal verlopen,

waarop je, in stille gedachten, bent blijven hopen.

Kijkende naar het vlammetje o zo klein,

weet je dat alles plotseling anders kan zijn.

Dat zelfs een kaarsje niet voor altijd licht zal geven,

en de mens hier op aarde ook niet eeuwig zal leven.

Aardse dingen zijn niets, als de grens van je leven is overschreden.

Ook helpt dan geen geklaag of zelfs de mooiste gebeden.

Zet je hart open en kijk naar dat vlammetje o zo klein.

Beseffende dat je, voor alles wat je hebt, nú dankbaar moet zijn.

Bij het vooruitzicht dat het tweede kaarsje, extra licht zal geven,

besef  je ineens de niet vanzelfsprekendheid dat je dit ook mag beleven.

                                                                   gejo

.

 
St. Johann in Tirol Tmin Tmax vjetar
Utorak
29.11.2016.
-13 °C
9°F
-1 °C
30 °F

Aktuele streetview, Berglandweg te St. Johann in Tirol (11.00 uur)
Het is 14.50 uur, onbewolkt, windstil weer bij een temperatuur van 1,8 gr. C.
Op de tv is het momenteel spannend wie de nieuwe Bundespresident zal worden. Volgende week is de verkiezing. Voor bijna een jaar was de verkiezing ook reeds en werd door Van der Bellen gewonnen. Doch door onregelmatigheden, moest alles opnieuw. In Augustus zou het plaatsvinden. Maar kort voordien, bleken de stemformulieren weer niet te kloppen.
Van der Bellen zal het dit keer moeilijker krijgen. Hij knokt tegen de heer Hofer, een FDP´er. Hofer heeft veel in het programma staan dat ook bij Wilders en bij Marie Le Pen in het programma staat. Van der Bellen is meer internationaal, een pro-Europa man. Ik hoop dat deze laatste het wordt.
Ja verder is het hier rustig. De kerstmarkt is geopend. Dit is alleen in de weekends.

.

Hieronder een door mij geschreven kort verhaal......Ik hoop dat dit gewaardeerd wordt. Zo niet, dan hoor ik het ook wel..


Omgaan met emoties…..( gejo..29-11-2016)

 

Het is een warme zomerdag in een klein plaatsje, in het zuiden van Frankrijk, waar ik voor een kort verblijf, onderdak in een klein hotelletje in het centrum had gevonden. Ik besluit in de middag een kleine wandeling te maken en loop vanuit het plaatsje, over de brug, naar de andere zijde. Daar is een soort wandelpromenade. Veel mensen denken kennelijk hetzelfde, want het is er druk. Even stop ik op de brug en kijk in het water van het snel stromende riviertje. Veel forellen liggen te wachten op het moment dat een vliegje of ander insect, zich zal vergissen en in het water terecht zal komen. Ik laat een beetje speeksel vallen, dat op het water uiteen spat. Direct komen een aantal forellen in actie, maar hebben al snel in de gaten, dat het niets is.

Langzaam loop ik door tot aan de overkant en kijk dan even terug. Het plaatsje, met zijn oude centrum ligt er schilderachtig bij. Na de brug loop ik rechtsaf over de promenade.

Daar zie ik een jonge vrouw, op een bankje, in de schaduw van een oude boom zitten. Ze is aan het tekenen. Ik besluit even te kijken en ik zie dat ze een potloodtekening maakt van het plaatsje, met op de voorgrond de brug. Ik blijf haar tekenen even gadeslaan. Even kijkt ze op, in mijn richting, maar stoort zich kennelijk niet aan mij en gaat gewoon door met haar bezigheden.

Ik laat mijn gedachten gaan en kom tot de conclusie dat het toch veel eenvoudiger zou zijn om een foto te maken en deze foto thuis uit te werken. Alle perspectieven kloppen dan. Al vaker heb ik gedacht hoe een schilder of tekenaar zo uit de vrije hand, alle perspectieven van zo´n beeld in de juiste verhoudingen kan krijgen.

Ik besluit haar de vraag maar te stellen: “Pardon, maar hoe doet u dat, om de verhoudingen van zo´n tekening juist te krijgen. Meet u dat eerst uit, of doet u dat uit de vrije hand.” Ze kijkt op en lachend zegt ze: “Ik heb een hekel aan u, zeg maar gewoon je”. Dan vervolgt ze: “Het beeld dat ik nu teken, heb ik inmiddels zo vaak aangezien, dat is als het ware een foto die ik in mijn geheugen heb staan, met daarop alle details. Maar toch blijf ik kijken. Jij zult beslist ook even naar het panorama hebben gekeken, maar je kent de details niet. Dat komt niet omdat je niet geïnteresseerd zou zijn, anders was je hier niet aanwezig, maar omdat je zo hebt leren leven. Veel bekijken, maar alles oppervlakkig”.  Ik begin het gesprek interessant te vinden en vraag haar of ik op de bank naast haar plaats mag nemen. Als een toestemming zonder woorden, schuift ze haar tekengerij iets terzijde. Nadat ik plaats heb genomen, vervolg ik mijn vraagstelling: “Maar hoe zie jij de dingen dan? Doe je dat anders als de gemiddelde mens?  Ze stopt met tekenen, kijkt me aan en zegt dan: “Ja. Ik beschouw alles in de wereld als een puzzel, die je in elkaar moet leggen. Daarom moet ik elk stukje, heel goed bestuderen om er achter te komen waar het thuishoort, zodat ik uiteindelijk, nadat alle stukjes op hun plaats liggen, het eindresultaat kan bewonderen. Zo kijkende zie je de wereld ineens heel anders”.

Ik kijk haar aan en wil antwoorden, maar mijn blik is voldoende om haar verder te laten spreken: “Ik zie aan jou dat je niet begrijpt wat ik precies bedoel. In ieder geval weet je kennelijk niet wat je met die woorden moet beginnen”. Ik beaam dat, daarbij wat onzeker naar haar tekening kijkende. In gedachten besef ik dat zij kennelijk in een andere dimensie leeft en zij de wereld anders ziet dan ik.

Aarzelend begin ik het gesprek weer op te pakken: “Weet je, dat wat je zegt, daar heb ik nog nooit zo over nagedacht. Als dat zo is, dan mis ik veel op deze wereld…” Ze lacht een beetje en zegt dan: “Je moet het niet als een ramp zien. Zo is het leven nu eenmaal geworden. Gejaagd, geen tijd voor een gesprek, geen tijd om de dingen om je heen in alle rust te bekijken. Het maken van zo veel mogelijk foto´s is belangrijk, omdat die, na een vakantie thuis, vluchtig bekeken kunnen worden en dan ergens worden opgeslagen en soms ook weer geheel verdwijnen als een computer is gecrasht en er geen backup is gemaakt. Iets aandachtig bekijken is er ook niet meer bij. Ik hoorde dat jonge mensen gemiddeld maar 7 seconden hun aandacht bij een gepresenteerd filmpje kunnen houden. Het liefst bedienen ze in die tijd ook nog hun smartphone. Ik ken dat alles wel, maar ik ben er uit gestapt en leef alleen nog van emoties, die ontstaan bij het gebruiken van mijn zintuigen en laat die emoties dan ook op mij inwerken.

Ik besluit van die jonge vrouw meer te leren en vraag haar: “Emoties? Waar krijg je dan emoties van?” Geduldig zit ze nu rechtop, slaat haar benen onder haar wijde jurk, die haar lichaam bedekt, over elkaar en antwoordt: “De wereld is voor mij één en al emotie. Ik zou niet kunnen tekenen als ik dat gevoel niet zou hebben”. Nog steeds niet begrijpende wat zij met emoties bedoelt, begin ik zelf te filosoferen en zeg: “Emoties ontstaan bij extreem, vreugdevolle belevenissen, en bij heel verdrietige….”  Ze kijkt me aan, met haar donkere ogen. Even wacht ze met spreken, alsof ze zelf twijfelt of ze het wel of niet uit zal spreken. Dan vervolgt ze: “Dat jij dáárvan emotioneel wordt en verder niet, komt omdat bij jou alleen de toppen van de ijsberg emoties opwerpen. Alles wat onder de waterspiegel is, daar kun je niets mee!”

Ze draait zich een beetje naar me toe en vraagt: “Als je me bekijkt, wat doet dat met jou?”

Ik wordt verlegen en begin volgens mij een beetje te kleuren. Wat moet ik met zo´n vraag. Wat moet ik zeggen? Toch waag ik het: “Je bent een mooie vrouw, met prachtig haar, mooie ogen…” Ik laat mijn blik verder over haar gaan, terwijl ze mijn blik blijft volgen.

Even zucht ze en vraagt vervolgens: “En, behalve wat je zojuist hebt gezegd, wat denk je als je me zo bekijkt?” Ik voel dat ik me eigenlijk enorm ongemakkelijk begin te voelen en weet niet wat ik moet zeggen. Ze vervolgt: “Je kunt het niet of durft het niet om je gedachten uit te spreken. Je kunt je emoties niet uiten!” Ik raak een beetje geprikkeld en flap het er uit: “Je bent een prachtige vrouw, met alles er op en er aan. In één woord een stuk!”.

Ze begint te glimlachen en zegt: “Ik ben Ana”. Ik ontspan me weer een beetje en antwoord: “Jacque”, steek daarbij m´n hand uit, welke beweging door haar wordt beantwoord, met de woorden “Aangenaam”. Ze vervolgt: “Wat je zojuist over mij gezegd hebt, zijn voor een vrouw vlijende woorden, maar zijn ook woorden van een man, die achter deze gesproken woorden, emoties verbergt”. Ik begin weer een onzeker gevoel te krijgen. Spreken met deze vrouw is als spreken met iemand van een andere planeet. Ze vervolgt: “Dat je me niet begrijpt, komt uitsluitend omdat jij, als man, mij niet begrijpt. Jij kijkt anders naar me dan dat ik in werkelijkheid ben. Jou blik en woorden stralen een mannelijk verlangen uit en daardoor zijn je zintuigen maar weinig in werking. Heel doelgericht. Jij doet dat verborgen en toont dat niet zo. Maar er zijn ook mannen die van een afstand reeds roepen, zoals een hert in de bronstijd dat doet.” Ik antwoord haar dat ik niet zo´n vrouwenjager ben. Ik wil dat wel, maar ben er volgens mij niet geschikt voor.

“Bekijk me eens goed, net alsof je een mooie tekening van mij wilt maken. Waar let je dan op?” Ik kijk haar aan en aarzelend begin mijn waarnemingen onder woorden te brengen:

“Je zwarte haren, die krullend tot over je schouders hangen, zijn een sieraad en versterken, de kleur van je glanzende ogen. Je gezicht is als dat van een engel hier op aarde, met een mond, waaruit alleen muziek komt. Je lange dunne gewaad, tot aan je voeten, verbergt de rest. Dit lichte roze rode kleed, hangt eerbiedig om je lijf, alsof het je wil strelen. Het kleed werpt vragen op, maar dat laat ik in het midden. Het hoort bij jou, zoals je zwarte haren en donkere ogen bij je horen…….”  Ik kan merken dat deze, door mij uitgesproken woorden, positief zijn aangekomen. Ze antwoordt: “Jij kunt emoties onder woorden brengen. Het lukt nog niet helemaal, maar ik ben ervan overtuigd, dat als je wilt, je heel ver kunt komen, vooropgesteld dat je de vluchtige en oppervlakkige zaken in deze wereld loslaat”. “Je bedoelt dat ik mijn digitale camera, m´n telefoon, thuis m´n computer en de TV de deur uit moet doen?” is mijn opmerking. Ze kijkt me aan, schudt zachtjes haar hoofd, daarbij zeggende: “Nee. We leven in deze tijd. Maar gebruik al deze media bewust. Niet altijd de telefoon mee. Thuis niet altijd de TV aan, niet altijd de computer aan om de laatste mededelingen op Facebook aan te zien. Dat is oppervlakkig leven. Gejaagd door de wind, nergens stil bij staan. Dat wat vandaag nieuw is, is morgen alweer oud……

Heb je tijd? Dan kan ik je laten zien hoe mijn dagelijks leven is als ik thuis ben.” Ik ben nieuwsgierig en besluit met haar mee te gaan. Ze pakt haar tekengerij bijeen en loopt met sierlijke bewegingen, richting de brug. Nu ze zo loopt, komt ze nog veel vrouwelijker op mij over. Ze danst als het ware over de brug. Alsof haar voeten de grond niet aanraken. Gekomen in het centrum opent zij een oude deur, waarachter een steile trap naar boven gaat. We komen in een klein, maar uiterst gezellig appartementje, met een enorm terras, waar de zon heer en meester is. Ze schuift de toegangsdeur van het terras open en zegt dan: “Kijk, dit is mijn paradijs. Hier leef ik. Alleen de hemel, zon en wind zijn mijn vrienden”. Ik vraag me toch af waar ze dan haar emoties vandaan haalt, die ze nodig heeft om te leven. Ze hoeft niet lang na te denken, gaat op een groot aantal kussens liggen, die overal op het terras aanwezig zijn. Ze sluit haar ogen en zegt dan: “Zo, nu kan ik afschakelen en mij overgeven aan de natuur. Ik ben nu een deel van de zon, de hemel en de wind. Als ik er niet ben, ontbreekt er iets en als de zon, de hemel en de wind ontbreken, zou ik me eenzaam voelen. Ook al zijn de zon en de wind er niet altijd. Ik weet, hoe ver ze ook bij mij vandaan zijn, ze altijd weer terug zullen komen.”. Tijdens deze woorden merk ik hoe diep ontspannen zij is. Haar lijf wordt gevormd door de vorm van de kussens. Niets beweegt aan haar. Slechts een licht ademhalen kan ik waarnemen onder haar kleed. Haar kleed dat nu vlak over haar lijf ligt, verraad dat Ana inderdaad een heel mooie vrouw is. Een bijzondere vrouw, die mijn gedachten op de kop stelt en mij af laat vragen of ik het de laatste jaren wel goed heb gedaan. Daarna opent ze haar mooie ogen en vraagt aan mij of ik al wat emoties voel. Weer zo´n vraag die voor mij moeilijk te beantwoorden is. Ik heb haar zojuist bestudeerd en nu valt het mij op dat ik in die korte momenten even alle zorgen en problemen naar de achtergrond had gedrukt. Even was ik alleen bij die liggende vrouw in haar rood/roze kleed.

Dan vraagt Ana: “Kun jij aan mijn lichaam zien wat mijn emotionele gevoelens op dat moment zijn, als ik die emoties, zonder woorden te gebruiken, uitbeeld?” Ik antwoord haar dat ik mijn best zal doen. Ze slaat haar armen om haar schouders. Haar hoofd geheel voorover gebogen. “Je hebt het koud!” zeg ik. Een glimlach van haar bevestigd mijn antwoord. Ze stopt vervolgens haar handen tussen haar benen, gaat op haar zijde liggen en kromt haar lichaam. Haar hoofd geheel naar beneden gedrukt. “Je hebt pijn!” is mijn antwoord. Ze knikt en gaat weer op haar rug liggen. Ze slaat beide armen weer om haar schouders, maar nu doet ze haar hoofd zover mogelijk naar achteren. Haar prachtige hals komt in deze stand tot uitdrukking. “Je hebt verlangens naar iemand!” Weer een glimlach als bevestiging. Vervolgens houdt ze haar handen, met de palmen naar buiten gekeerd, voor haar gezicht en trekt haar linker been op. “Je bent bang!” Geen ontkenning is aan haar te merken en gaat door. Daarbij spreidt ze haar armen en tevens haar benen en laat haar hoofd naar rechts hangen. Ze ziet er ontspannen uit dus ik reageer met: “Je geniet van de zon!” Daarna strekt ze haar armen alsof ze iemand wil ontvangen en spreidt licht haar benen. “Je bent genegen iemand tot je toe te laten!” Een glimlach komt om haar mond, maar haar ogen blijven gesloten. Ze doet haar armen weer om haar schouders en trekt daarbij haar benen zover mogelijk omhoog en haar hoofd gaat weer zover mogelijk naar achteren. Deze aanblik is erotisch en roept bij mij emoties op. Ik durf het in eerste instantie eigenlijk niet uit te spreken, maar het is we duidelijk wat ze uit wil beelden. “Je wilt genomen worden!”. Ze opent haar ogen, springt op en zegt: “Je had alles goed. Zie je wel hoe emoties werken? Het is een kwestie van leren. In alles om je heen is emotie.

Ik antwoord haar dat het toch in bepaalde omstandigheden moeilijk kan zijn om je emoties te uiten, omdat ik er niet zeker van ben of de omgeving dit wel op prijs zal stellen.

Ze antwoord: “Wat ik zojuist heb uitgebeeld, zijn dagelijkse dingen uit het leven, die iedereen kent of mee heeft gemaakt. Als mensen daar boos over worden, dan zijn dat mensen, die niet met hun emoties om kunnen gaan. Maar elk mens kan leren met emoties om te gaan. Sta er open voor en laat alles op je inwerken. Kijk naar de wereld, zoals ik dat doe tijdens het maken van een tekening, dan zul je meer zien en meer genieten van de dingen om je heen en je zult vanzelf ook meer toleranter worden tegenover anderen!”

Na deze woorden lijkt het wel alsof ik deze vrouw ineens kan begrijpen, met alles wat ze doet en me te vertellen had. Zij bedoelt dat ik zelf op onderzoek uit moet gaan en mijn best moet doen om alles om mij heen met andere ogen te gaan bezien. Alsof ik voor het eerst op deze aarde ben. Voor een prachtige bloem gaan zitten en elk detail in me opnemen en wel zo sterk dat ik haar, als het donker is geworden, zonder haar te zien, na kan tekenen. De emotie over de schoonheid van deze bloem, zal in mijn herinnering ervoor zorgen dat ik haar na kan tekenen en misschien nog wel mooier dan dat ze in werkelijkheid is.

Was deze, in lang gewaad geklede vrouw, gewapend met een tekenboek en een paar potloden een engel? Ik weet het niet, maar ik ben blij dat ik haar heb ontmoet. Door haar zijn mijn oude herinneringen ineens veel meer waard en kan ik vreugdevol terugzien, terwijl ik in het heden bij alles wat ik zie, de schoonheid probeer te ontdekken.

Ik weet nu dat alles in het leven waarde heeft. Het woord waardeloos, staat slechts nog zeer dun in mijn woordenboekje afgedrukt.

Ik wilde de tekening, die ze gemaakt had, kopen, maar geld wilde ze er niet voor. We namen afscheid van elkaar. Toen ik in m´n eentje op weg naar mijn hotel was, voelde ik me licht in mijn hoofd en ledematen. Ik dacht net zo zwevend te lopen als Ana dat voorheen op de brug had gedaan. Alsof er een last van mij was gevallen en besefte ineens dat ik in de toekomst meer emoties zou moeten gaan tonen om een gelukkig mens te zijn.

Zoals Ramses Shaffy, het gezongen heeft: “ Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder!”

Ineens beginnen deze woorden, die voordien voor mij nietszeggend waren, te leven….

De volgende morgen wordt ik, na een diepe slaap wakker. Heb zelfs wat hoofdpijn. Ik kijk op de klok. Tien uur! Dan heb ik tien uur achtereen geslapen. Dat is mij in jaren niet gebeurd. Ik sta op en loop ietwat slaapdronken naar het schrijftafeltje. Daarop ligt een tekenpapier. Ik draai het om, omdat er op de bovenste zijde geen tekening staat. Maar ook op de andere zijde staat niets………De tekening is niet meer aanwezig.

Snel ga ik ontbijten en ga de deur uit om Ana te bezoeken. Ik heb nog meer vragen. Maar helaas. Ik kan het adres niet meer vinden. Dan loop ik over de brug naar het bankje onder de grote boom. Daar is niemand aanwezig. In gedachten laat ik mij op het bankje zakken en staar zo een tijdje voor mij uit om over alles na te denken. Ik kijk even naar links, daar waar Ana gezeten had……….Dan zie ik een papier onder de bank liggen. Ik pak het op en lees daar de volgende tekst:

“Zoek niet naar mij, want ik ben overgegaan in jou emotie. Leef mij voort in hetgeen ik je heb geleerd……Anna”