Last update: 29-7-2011

"Onze kuipplanten"

 

De bouganvilla.

Dit is een opname van een gedeelte van onze tuin in Vir. Op de voorgrond zie je twee verschillende Bouqanvilla's, die wij in Nederland jaren als kuipplant hebben gehad. Het hele verhaal over deze twee planten is te vinden onder de navolgende link: http://picasaweb.google.com/gejoalberts/Bouqanvilla

Zie ook de link van wikipedia:  http://en.wikipedia.org/wiki/Bougainvillea

 

De Washingtonia filifera.

 

 
Links Augustus 2008 en midden juni 2010, rechts juli 2011, in onze tuin in Vir.

Voor het levensverhaal van onze palmen zie de link:
http://picasaweb.google.com/gejoalberts/Washingtonia#

Verdere nuttige informatie over deze palm is te vinden op de site van: http://en.wikipedia.org/wiki/Washingtonia_filifera

Omstreeks het jaar 1997, na het bouwen van een sére, wilden wij de plantenbak, die van onderen gewoon open was, zodat de wortels diep in de grond konden doordringen, beplanten. We kochten o.a. bij Intratuin een potje met drie palmpjes. U kent dat wel, voor F. 7.95 of zoiets. 

Het zal wel lang duren voordat die een keer groot zijn. Tot onze verbazing groeiden die palmen dusdanig uit dat ze elkaar in de bak verdrongen en de bladeren reikten na vijf á zeven jaren tot aan het dak en waren zo groot dat er regelmatig gesnoeid moest worden. Alhoewel de sére in de winter dienst deed als opslag voor onze kuipplanten en een gemiddelde temperatuur had van 8- tot 10 graden, groeiden de palm stevig door.

Dan komt de tijd, dat de planten (twee van de drie) moeten verhuizen, naar ons zomerverblijf, 1500 kilometer bij Enschede vandaan, op het eilandje Vir. Zou dat lukken? Allereerst grensproblemen. (het is verboden planten in Kroatie in te voeren, zonder dat daar een keuringsrapport bij is.) Toch maar wagen. Eerst in het voorjaar de planten  uit de aarde halen, waarbij maar weinig wortels overbleven. Herplanten in een ruime pot met goede aarde.

In de zomermaanden blijkt dat de groei er uit is, maar ze gaan ook niet dood....

In oktober, van het jaar 2005, samen met onze zwager en schoonzus,Annie en Piet, die ook een auto met laadruimte hebben, naar Kroatie vertrokken. Alles ging weer goed, geen controle, net zoals de keer dat de andere planten verhuisd moesten worden.
Daar staan ze dan en maar hopen dat ze de winter uithouden. Ze staan pal in de wind voor de Bora (dit is een extreem harde en droge landwind)

  
U ziet het resultaat: Dit is de andere Washingtonia. De linker foto is genomen op 20 november 2009, foto midden op 24 juni 2010 en rechts 29 juli 2011.
Deze palm heeft veel langere bladstelen en de kruin is open. Ook zitten er veel meer draden aan de bladeren.

Chamerops Humilis Vulcano.


Op de linker fote 11-9-2007. De rechter foto: 24-6-2010
Deze palm heeft voor mij een emotionele waarde. In het jaar 1990, bracht onze zoon Marcel een héél klein palmpje in een potje meer naar het ziekenhuis voor zijn moeder. Na 20 jaar is de maximale (blad)hoogte ongeveer 1 meter. Dus een zeer langzaam groeiende palm.
Voor meer foto's van deze palm
:
http://picasaweb.google.com/gejoalberts/ChameropsHumillis#

Agaven

Voor de agaven die wij in onze tuin in Enschede hadden, geldt hetzelfde verhaal. De levensloop van deze planten zijn ook terug te vinden onder de link:
http://picasaweb.google.com/gejoalberts/Agave#

Voor gedetailleerde informatie kijk op de site van:  http://en.wikipedia.org/wiki/Century_plant



Eén van de (te) vele Agave Americana's in de rotstuin, welke is aangelegd op het drinkwaterbasin, waar een laag van ongeveer 40 cm rode klei op ligt, is de Agave op de linker foto. Deze agave kreeg ik in het begin van de tachtiger jaren van onze buren Nico en Titi van Triest, aan de Pollenbrink in Enschede. Hij werd de buurman veel te groot. Dus deze agave is zeker al meer dan 40 jaar oud! Op de rechter foto is dezelfde agave te zien, (in november 2009) als grootste van het stel. De hoogte vanaf de grond is inmiddels 1,25 cm.

Deze Agave Americana Marginata, heb ik eind jaren tachtig als klein plantje gekregen van Gerda en Willem Tinnemeijer uit Enschede. Dus ook al meer dan twintig jaren oud.

Deze Agave Schidigera oftewel "Durungo Delight", die volgens mij ook gewoon Filifera kan heten, kocht ik einde negentiger jaren bij Intratuin als klein plantje. Inmiddels is het een prachtige decoratieve plant geworden. (foto links juli 2007) Op de rechter foto is het inmiddels juni 2010.
Verder staan in de tuin nog verschillende schijfcactussen.



Foto links: In de zomer in volle bloei en rechts de (eetbare) vruchten eind september
Midden onder een aktueel plaatje, genomen 24-6-2010

     
Linksboven een stekje cactus, uit Spanje meegenomen met direct daarnaast een aktueel plaatje (24-6-2010).  Midden links gekocht in de Botanische tuin in Blanes (Spanje) met rechts daarvan een aktueel plaatsje (24-6-2010) en daaronder links; gekregen van onze keukeninbouwer in Kroatie. Deze laatste groeit extreem snel, met rechts het het aktuele plaatje van een gedeelte van deze cactus (24-6-2010)
  
Linker zijde boven en midden: Twee cactussen die voorheen als stoffige plantjes voor de vensterbank van mijn moeder stonden. Rechts van deze foto's, een aktuele opname (24-6-2010) Daaronder een winterharde schijfcactus, gekocht bij Intratuin in Enschede, die het zeer moeilijk heeft.
 
Linksboven een weggegooid exemplaar gevonden in het bos in de Helmerhoek in Enschede met rechts daarvan een aktuele foto (24-6-2010) en linksonder een geschenk van de Schnitzelprovi in Kitzbühel (Oostenrijk). Al deze plantjes zaten in een cognacglas. Ik heb ze zoals ze zaten geplant en inmiddels hebben ze een diameter van 15 cm. Rechts een aktuele foto (24-6-2010)

Over het algemeen kan worden gezegd dat de cactussen afgelopen winter te lijden hebben gehad of van de koude of van het vele water dat naar beneden is gekomen. Of sommige het zullen overleven, is afwachten. Ik hou u op de hoogte.