Mijn reis naar Amerika oktober 2002

In de maand oktober 2002, kreeg ik de kans, samen met mijn collega Ronald de Jong, om een opleiding te volgen als thermograaf, bij de firma Flir, in Bosten, USA. Natuurlijk was dit een prachtige mogelijkheid, om na de cursus, die een week zou duren, de Verenigde Staten te gaan verkennen. Daarbij trok mij altijd al de zuidelijke staten zoals Louisiana, dus met name die staten, waar een andere Europese toerist het meestal af laat weten, behalve natuurlijk de stad New Orleans, die overal in de wereld bekend is. Via internet, deden we boekingen voor een hotel en huurauto in de omgeving van Boston (Belarica) nabij de fabriek van Flir.



Op de foto's de veschillende gebruiksmogelijkheden en meetresultaten, alsmede de kostbare infraroodcamera, die mee op reis moest. Tevens regelde ik via internet een vlucht van Boston naar New Orleans en weer terug, een huurauto en een hotel.

Dan, op zaterdag 12 oktober 2002, was het zover. We vertrokken met het vliegtuig vanaf Schiphol naar
Boston  Massachusetts
. Op het vliegveld aldaar stond onze huurauto klaar, waarmee wij naar het Wyndhamhotel in Belarica vetrokken.


Größere Karten

De cursus duurde van maandag 14- t/m vrijdag 18 oktober. De zondag hadden we tijd om wat rond te rijden. In dat jaargetijde heerst er net de z.g. "Indian summer", waarvoor veel mensen van elders naar dit gebied komen. Tevens zijn de Amerikanen al in de ban van "Helloween":

Hieronder een paar foto's, die ik onderweg genomen heb. Alles ten noorden en noordwesten van Boston. Die dag hebben we zo'n 300 km gereden.


 

 

 

Kortom, veel te zien, maar te weinig tijd. Dan is het vrijdag de 18e geworden. Beiden geslaagd voor ons examen. En dit alles in de Engelse taal. Ik was apatrots dat ik het er zo goed vanaf gebtracht had. Dan, de volgende dag, op het vliegveld in Boston, merkt Ronald, dat ik het serieus meen, op het moment dat ik afscheid van hem neem en de gate opzoek voor de vlucht naar
New Oreans, met een overstap in Chigago..

Alle tickets waren bij de balie aanwezig en bij Avis in New Orleans, kreeg ik de sleutel voor mijn auto, die in vak 400 zoveel stond. Een Buick dit keer. Natuurlijk automaat:



Wel een raar gevoel helemaal alleen. Het ziet er hier ook allemaal heel anders uit dan in Boston. Boston was te vergelijken met b.v. Zweden, maar dit lijkt heel anders.. Er hangt een warme vochtige lucht.....
Mijn hotel is ook een stuk minder, maar ik kan er mee leven. Per slot moet ik het hotel nu zelf betalen!
De volgende dag, wilde ik ontbijten, maar dat kun je hier vergeten, een droog broodje, donuts en koffie. Allemaal echt niets voor mij. Ik wil deze zondag een rondje om een meer maken, ten westen van New Orleans. Op de kaart lijkt het niet zover. Ik rij eerst van New Orleans naar Abbeville. Dit is 150 mijlen. (ong. 240 km)

 

ht
Größere Kartenansicht
P.s. Dit is het gebied waar jaarlijks, met name in het vroege najaar deze wervelstormen overheen gaan:



Dit is the "90" gong west, richting Abbeville. Al snel kom je in een zeer rustig en dun bevolkt gebied:



Overal zijn nog de sporen van de laatste storm te zien:



Maar ook prachtige planten. In Kroatie heb ik er ook eentje in de tuin maar die ziet er niet zo mooi uit. Rijdend door het plaatsje Jeanerette aan de 182, kom ik dan uiteindelijk in het Abbeville aan: Ik zit nu midden in het
Cajun/Zydeco-gebied
. In de auto heb ik een zender op staan met deze muziek en er wordt een Fransachtig taaltje gesproken. En dat in Amerika. Daar doe ik het voor!




Größere Kartenansicht

Dan gaat de route van Abbeville naar Creole. Een afstand van 80 mijl (128 km.), Daarbij gaande over de brug van het Scooner Bayou canal. Foto hierboven.
Ik ben nu echt alleen. Eerst staan er nog wat huizen, maar dat wordt steeds minder.


 

Met eerst nog deze met lang mos begroeide bomen. Dit moet in de schemer een spookachtig beeld geven:



Nog een laatste teken van leven en de invloed die de zee op dit leven heeft. Dan alleen nog maar water en moeras en aan de eind de Mexicaanse golf.

 

De kanalen met
aligators. Alleen deze zijn enorm schuw. Voordat je ze ziet, zijn ze al weg, laat staan dat je er een foto van kunt maken. Op de rechterfoto een stipje in het water. Dat was er een.
Is er in dit gebied dan niemand?


 

Jawel, een jongeman die
"Catfish"
(meerval) aan het vangen is en later een paar jagers, in het beste vervoermiddel in deze streken
Verder een waterschilpad, witte reiger en mijn auto. Dat is alles. Oh ja. Bij de visser stopte ook nog een auto met drie jonge vrouwen, afkomstig uit Scotta Novia (Canada). Ze hadden hun studie er op zitten en reisden door naar Los Angeles, waar zij de kerstdagen door wilden brengen. Lang heb ik nagedacht over de mogelijke gevaren die zij lopen. Ik? Waarschijnlijk net zoveel risico's alleen, maar daar denk je niet aan. Je bent voorzichtig.


  


 


Größere Kartenansicht

Dan gaat het weer naar het noorden, naar de 53 mijlen (84 km) verderopgegen plaats Lake Arthur.
Onderweg bijna niets anders dan de aanplant van suikerriet:


 


 


Größere Kartenansicht

Dan ben ik 's avonds weer in New Orleans. Het dagje uit was in totaal 748 km !! en dat over gewone wegen of deels overhard.