Jerry, heeft de rust opgezocht. Hij wil even met niemand en niets te maken hebben. Het is alsof hij tegen een muur opgelopen is en niet verder kan. Hij wil wel, maar in de afgelopen jaren van zijn leven zijn er zoveel obstakels bijgekomen dat het hem nu onmogelijk lijkt om verder te gaan. Hetgeen van hem gevraagd werd, voerde hij altijd, zonder openlijk te mopperen, uit. Hij wilde iedereen tevreden te stellen. Nu loopt hij als het ware met zijn ziel onder de arm en weet niet hoe het verder moet. Het eiland waarop hij zich heeft afgezonderd, bestaat hoofdzakelijk uit gras met hier en daar een perceel bos, dat niet werd aan gepland, maar gewoonweg ergens wild is gaan groeien. Achter deze graslanden is de blauwe zee te zien. Hij hoort alleen het geluid van een paar meeuwen en het ruisen van de wind.
“Waar is het bij mij mis gegaan?” vraagt hij zich af. In zijn werkzame leven was er geen tijd om na te denken. Alles ging als vanzelf, als een stuk drijfhout dat met een woeste rivier meedrijft. Soms even ergens blijft hangen, maar al snel weer de ruimte krijgt om verder te gaan. Soms woeste stroomversnellingen, dan weer langzaam stromend, alsof de tijd even stil blijft staan.
Hij denkt: “Dat stuk drijfhout is ergens in de rivier gekomen. Het was droog en kon gebruikt worden als brandhout. Nuttig dus. Met de tijd dat het hout met de rivier meegevoerd wordt, vinden er veranderingen plaats. Het hout beschadigt, doordat het tegen de rotsen botst. Het wordt zwaarder, doordat er water in trekt. Het drijft daardoor minder goed, maar het veredelt met de jaren ook en zal sterker worden en zal, met zoveel water als ballast, minder goed branden”.
Jerry zucht en mompelt: “Was mijn leven maar dat stuk drijfhout”. Jerry bedoelt dat hij zich dan geen zorgen zou hoeven te maken omdat hij dan toch geen sturing zou kunnen geven aan zijn leven. De rivier, die als zijn levensweg dient, bestond al en vele anderen zijn hem daarin voorgegaan. Maar waar het in de rivier precies langs zal gaan en of hij de zee, waarin de rivier uitmond, zal halen, dat is vooraf niet bekend. Jerry staat even stil en tuurt in de verte over de zee en vraagt zich af op welke plaats hij nu in zijn rivier is aangekomen, of hij al dicht bij de zee is, of dat er onderweg nog veel obstakels zullen komen en of zijn levenshout nog wel het drijfvermogen in de rivier zal hebben om het einddoel te halen.
Hij is zo met zijn gedachten bezig, dat hij moe begint te worden. Hij besluit om even een plekje op te zoeken waar hij kan rusten. Met een paar stenen achter zijn rug, die als steun dienen, zet hij zich in het gras, sluit zijn ogen en geniet van de warme zonnestralen, die nu hij zit, extra warm op hem inwerken…

Opeens schrikt hij op en ziet naast het stuk drijfhout, dat zijn leven moet voorstellen, een ander stuk hout. Dit stuk ziet er enorm oud uit en schuift, door de ballast, veroorzaakt door de inwerking van het water, over de bodem. Dan blijft het hangen….”He pa, wat doe jij hier. Je had toch al lang in de zee moeten zijn?” Vader kijkt Jerry met zijn oude ogen aan en zegt: “Hallo zoon. Dat klopt, maar ik heb het niet gehaald. De ballast was te zwaar om de zee te bereiken. Mijn droom is niet uitgekomen…”
“Maar wat was je droom dan?” vraagt Jerry. Vader fronst zijn wenkbrauwen, denkt na en begint dan zijn verhaal. “Jongen luister. Ik was 20 jaar toen ik in militaire dienst ging. Ik kende je moeder al. We hadden de grootste plannen, maar toen kwam de oorlog er tussen. In de oorlog trouwden we. Ik zat in het verzet en er was geen tijd voor een privé leven. Je moeder had het er moeilijk mee, dat ik zulke risico’s nam, maar ik kon niet anders. Ik moest het doen. Toen was de oorlog voorbij. Voor veel mensen was dit zo, maar niet voor mij. Ik zat er nog vol van wat ik allemaal had beleefd ”….
Jerry antwoordt: “Ja, je bent er al een hele tijd niet meer en je hebt veel over je ballast verzwegen, waar ik dan later achter gekomen ben. Waarom heb je op een gegeven moment de ballast niet over boord gegooid door alles gewoon te vertellen? Dan hadden wij het een plaats kunnen geven! En misschien was jou drijfvermogen er ook beter op geworden.”
“Vader: “We wilden jullie beschermen voor al die zaken. Jullie hebben het niet meegemaakt, dus ging het jullie eigenlijk niets aan”.
Jerry wordt boos en zegt met kriebelige stem: “Ja, dat had ik al gedacht. Jullie wilden er als onfeilbaar vanaf komen. Een perfecte familie, niets aan de hand en niets op aan te merken. Maar weet je wel dat het bijvoorbeeld voor mij heel moeilijk is geweest?”
“Nou?” vraagt vader. Jerry wordt alleen al bij deze wedervraag boos. Waarom weet zijn vader niet wat hem dwars zit. Waarom blijft hij in zijn opmerkingen zo neutraal? Waarom laat hij zich niet een keer gaan!
Omdat vader er niet meer is, begrijpt hij de gedachten van Jerry en zegt:” Ik had je alles willen vertellen, maar ik was er zelf nog niet uit. Alle frustraties uit de oorlog. Mensen die je bedrogen hebben en al de zaken die in de oorlog verkeerd zijn gegaan, dat kon ik je toch niet vertellen?”
Jerry: “Maar vader, je bent net zo’n stuk drijfhout als ik. Ook al wil je mij beschermen, dit lukt je niet, want de rivier is onberekenbaar. Soms drijf je een heel stuk op kalm water en dan komt er een stroomversnelling met grote rotsblokken waar je tegenop knalt.”
“Ja jongen, maar er zijn mensen die zeggen dat ze er goed doorgekomen zijn. Ze hebben geen enkel probleem gehad en zijn zonder noemenswaardige beschadigingen in de zee uitgekomen.” Jerry denkt even na en zegt dan op rustige toon: “Dan moet er nog een rivier zijn. Eén zonder bochten, zonder obstakels, zo recht op de zee af”.  Vader schudt zijn grijze hoofd en zegt: “Zo’n rivier bestaat niet. Deze rivier zou dan droog vallen en stukken hout, zoals wij, zouden nooit bij de zee uitkomen.” Jerry kijkt voor zich uit over het grasland en beeldt zich in dat hij de rivier kan zien, waarna hij vervolgt: “Maar hoe kan het dan dat die andere stukken drijfhout er zo goed doorgekomen zijn, of lijkt het van buiten maar zo en hebben die stukken hout ook alles meegemaakt”. Vader: “Daar moet je wel op rekenen. Er zijn mensen die alles mooier willen voordoen dan dat ze het beleefd hebben en eenmaal in de zee gekomen, vertellen ze hoe fantastisch hun reis is geweest, zonder moeilijkheden. Maar als je hun reis goed bestudeert, dan zal je zien dat hun drijfhout net zo met water volgezogen is als dat stuk van mij en in zee net zo snel naar de bodem zal zinken als het daar eenmaal terecht is gekomen.”
Jerry: “Maar waarom willen zij er dan voor het oog beter afkomen dan die anderen?”

Vader: “Ja jongen dat is nu eenmaal met het drijfhout verborgen. Je voelt je vrij, je denkt dat je alles onder controle hebt, maar je weet dat de rivier jou daarheen brengt, waar zij wil en dat is uiteindelijk de zee, waar iedereen gelijk is en op den duur het verrottingsproces ook een zichtbaar einde maakt aan je bestaan. Er zijn er die dat accepteren en er zijn er die niet kunnen accepteren dat aan hun reis ook eens een einde zal komen. Het enige dat hen bezig houdt is om zo lang mogelijk te blijven bestaan, zich vastklampende aan grotere stukken drijfhout, omdat zij weten dat die langer zullen overleven. Hoe meer grotere stukken hij om zich heen heeft, des te sterker voelt hij zich en hij snapt daarbij niet dat juist door die grote stukken hout, hij op den duur vermorzeld zal worden en eerder opgaat in het niets dan een stuk hout dat de vrijheid heeft om te drijven. Vader kijkt Jerry aan en zegt: “Jij bent nu ook vrij aan het drijven of niet?” Deze opmerking van vader geeft Jerry ineens de woorden die hij nodig heeft om de zin van zijn verblijf op het eiland uit te kunnen drukken: “Je hebt gelijk pa. Ik wilde de obstakels in de rivier vermijden en rechtuit drijven, maar ik begrijp nu dat dit niet lukt en ook ik gedoemd ben de rivier langs te drijven en alles moet ondergaan, net als een ander. Ik weet nu ook dat ik mij niet hoef te schamen of te verantwoorden voor de botsingen, de aanvaringen en het tijdelijk vastlopen op een zandbank, waardoor de zee eindeloos ver weg lijkt te zijn…….

Jerry schrikt wakker door een vogel die vlak over hem heen vliegt en in de horizon verdwijnt….”Ik heb gedroomd” denkt Jerry. Hij wil op staan en voelt bij zijn rechter hand een stuk hout. Het is droog en dor en mieren zijn al bezig dit stuk hout te bewerken…In het stuk hout blijkt een mierennest te zitten. Jerry glimlacht en denkt. “Ook dit stuk hout lijkt zo op het eerste gezicht niets waard te zijn, maar in zijn binnenste bruist het van nieuw leven….

Opgelucht gaat Jerry op weg naar zijn onderkomen, geniet van de laatste zonnestralen en denkt: “Als ik thuis kom laat ik mijn stuk hout weer in de rivier vallen, op de plaats waar ik aan land ben gegaan. Als iemand tegen met zegt: “Je stuk hout is een obstakel in de rivier”, dan zeg ik: “Zie zelf eerst maar in dat ook jij maar een stuk drijfhout bent en overgeleverd bent aan dezelfde rivier als ik. Je botst misschien niet tegen dezelfde obstakels als ik en misschien ook niet zo vaak, maar voor jou zullen er weer andere obstakels zijn. Ik hoop en wens voor jou dat je er goed doorkomt en dat je uiteindelijk de zee van vrijheid zult bereiken, waar niet meer over aanvaringen en obstakels zal worden gesproken”.